Overlijdensgedichtje: ‘Na vijf maanden ongelijke strijd’

Moeder
Omdat jij de ader was waaruit wij groeiden
Omdat jij de bodem was waaruit wij bloeiden
Omdat jij wist wat ons kon deren
Zullen wij je altijd eren

Liefste mam, je blijft leven
je blijft in mijn gedachten zweven
ik denk nog steeds aan jou
de persoon van wie ik zielsveel hou
Ik weet het wel, je bent dood
en daarom is mijn verdriet ook zeer groot
maar ik zie je schoonheid in een bloem
en je lach weerklinkt in de bijen hun gezoem
Ik hoop dat je gelukkig bent hierboven
verlost van die onmenselijke pijn
maar ook weggerukt uit ons zalig samenzijn
Ik zal je alvast iets beloven
nooit zal ik jouw licht in mijn hart doven
en ik zal maken dat je trots op je zoon kan zijn

Klokslag twaalf, weer een nieuwjaar
Een toast, een kus, de beste wensen
Naar buiten, vuurwerk kijken
Het liefst doen we dat met elkaar

Maar soms loopt het uit de hand
paniek, chaos, mijn God er is brand
Plezier veranderd in een drama
er heerst verslagenheid in ons land

Vreugde werd verdriet
Voorspoed werd rampzalig
Een sterretje een brand
In de kerk klinkt een afscheidslied

— Coby Kroone

Sterretjes zijn gaatjes in het heelal
waardoor je spatjes paradijs ziet
aan dit sprookje klampen wij onze hoop
want misschien ben je wel
minder dood dan wij denken
en kijk je door een gaatje
zorgzaam naar beneden

— Hans Bartels, ingezonden door Carool Perrée