Overlijdensgedichtje: ‘Rust nu maar uit’

Moeder
Omdat jij de ader was waaruit wij groeiden
Omdat jij de bodem was waaruit wij bloeiden
Omdat jij wist wat ons kon deren
Zullen wij je altijd eren

Aan het begin van de avond
hield hij op met z'n bestaan
met z'n vrouw en kinderen om hem heen
is hij heengegaan

Wat we hadden willen zeggen
is niet meer gezegd
zachtjes heeft hij z'n
vermoeide lichaam neergelegd

Helaas was er geen tijd meer om te praten
op die zondag heeft hij ons verlaten
alles waarvoor hij in z'n leven vocht
we hopen dat hij zal vinden wat hij zocht

God keek rond in zijn tuin
en zag een lege plaats
Toen keek Hij neer op onze aarde
en zag jouw moe gelaat
Hij deed Zijn armen om je heen
en nam je mee om uit te rusten
Gods tuin moet wel prachtig zijn
Hij neemt alleen de besten

Te zijn bij wie er niet meer zijn
heel diep in je gedachten
en niet met woorden lang en luid
kan af en toe een stille pijn verzachten
er gaat een wonderlijke rust vanuit