Overlijdensgedichtje: ‘Niemand mag afscheidbaar zijn’

Het levenspad is afgelopen
De grens bereikt met laatste kracht
De hemel gaat nu voor hem open
Hij is voor immer thuisgebracht

Ik zie je nog zitten met je biertje in je hand
Of 's ochtends in de lift met de krant
Ik mis je voetstappen op de gang
De stilte duurt nu al zo lang
Er zijn nog zo veel vragen die ik je wil stellen
Zo veel dingen die ik je wil vertellen
Waarom moest dit nou gebeuren
Er zijn geen woorden die ons leven weer
kunnen kleuren
Ons gezin was je lust en je leven
Je wilde er alles voor geven
Nog steeds hoop ik dat je weer op zult staan
En dat ons leven weer verder kan gaan
Echt bevatten kunnen we het nog niet
Daarvoor hebben we te veel verdriet
Maar ook al ben je niet meer bij ons, moet je
weten
We willen en zullen je nooit vergeten

Wanneer ik jou het meeste mis
als men dat vragen zou
zeg ik: wanneer ik wakker word
maar ook 's middags mis ik jou
en 's avonds als ik slapen ga
veel meer dan ik had verwacht
mis ik je tot het ochtend wordt
ik mis je dag en nacht

Je weet vooruit eens komt de tijd
van scheiden in dit leven
O God, wij hadden toch zo graag
nog een poosje samen gebleven
Die laatste tijd dat viel niet mee
maar Gij hebt ons gedragen
Help dan ook nu bij dit verdriet
dat wilden wij U vragen