Overlijdensgedicht: ‘Je weet dat het leven niet eeuwig duurt’
Je weet dat het leven niet eeuwig duurt
Dat je op een gegeven moment geen roer meer
hebt dat je stuurt
Maar wat doet het pijn als het zover is
Dan weet je pas wat missen is!
— ingezonden door Dorothé Janssen
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Kort was je tijd
Groot was je inzet
Opgewekt en spontaan
Ben je van ons heengegaan
Ik blijf aan je denken
In gedachten en dromen
Wil je al mijn wensen schenken
En laat ze naar je komen
Langs de warme zonnestralen
Die voor jou mijn liefde vertalen
Een wereld van mensen
zo vol macht en zo dicht
Een wereld van sterren
zo zacht en zo licht
Vind je rust in jouw wereld
eindeloos, onwezenlijk, veilig
Toen mijn moeder was gestorven
heb ik lang staan kijken naar haar lief gezicht
verstild en gladgestreken waren nu haar
trekken
haar ogen voor altijd zonder licht
Voorbij was haar verdriet
om het vergeten
voorbij haar heimwee
het niet meer weten
Zo rustig lag ze daar in haar laatste slaap
niet meer het kind van de laatste jaren
maar mijn moeder
nu zonder geest
De geest had haar lichaam verlaten
omhoog gestegen als een leeuwerik naar de zon
terug naar haar oorsprong, begin en einde
voorbij de regenboog, terug naar de bron
Kijkend naar haar verstild gelaat
voelde ik de pijn, en mijn verdriet
opnieuw de navelstreng verbroken
maar ik wist ook: zo is het goed
— ingezonden door Elske