Overlijdensgedichtje: ‘Een wereld van mensen’

Duizend woorden zijn te weinig
om te zeggen hoe je was
Duizend woorden zijn te weinig
voor de omvang van de wanhoop
toen je lichaam niet genas
Duizend woorden zijn te weinig
voor de grootte van jouw moed
vanaf het begin tot aan je afscheidsgroet

De stilte van de zee
neemt mijn gedachten met zich mee
ver weg.... meegaand met de wind
sterkte gevend.... voor het gemis van een kind

Je schopjes, je hikjes
heb ik als eerste gevoeld
Maar later waren ze ook
voor je vader bedoeld
Bij de geboorte was je mooier
dan wij ooit hadden durven dromen
Waarom ben je dan vier dagen later
toch weer van ons afgenomen?

Ik vind dat mijn mama lang genoeg alleen is
gebleven
Daarom heb ik mezelf een broertje gegeven
Ik zal nooit met hem kunnen spelen
Maar hij zal wel mijn mama's hartje helen
Chanice†

— Claudia Kemp