Overlijdensgedicht: ‘Wat op aarde’

Een doffe, droge, felle pijn
omvat en wurgt mijn hele denken
mijn ziel en zinnen zijn zo leeg
ik kan geen aandacht schenken

Aan de helderwitte morgendauw
die als een sprei van fijn satijn
ligt uitgespreid: 't graf bedekkend
de pijn dreunt als een droef refrein

Waarom heb ik steeds vergeten
te zeggen dat ik van haar hield?
't is nu te laat; de kist gesloten
wat heeft mij jarenlang bezield?

De kist zakt langzaam in de aarde
en op 't zwartgerande lint
lees ik wat ik had moeten zeggen:
tot ziens mama, uw dierbaar kind...

Leven zo mooi
leven zo warm
vriendschap zo fijn
afscheid zo'n pijn
leven zo kort

Je leven was krachtig
en doorzettend je geest
Steeds werkzaam en vol ijver
een perfectionist ben je geweest

Lief klein meisje
als we je daar zo zien liggen
vergeten we al ons verdriet
Je zusje is in de hemel
maar jij draagt een stukje van haar
met je mee