Overlijdensgedicht: ‘Wat op aarde’

Stil en eenvoudig
ben je weggegaan
Stil en eenvoudig
zul je in onze harten
blijven voortbestaan

Je bent steeds
zo onbegrijpelijk
moedig geweest
je lichaam krachteloos
een gebroken riet
in de vensters van je ziel
lees ik
eindeloos verdriet

Woorden
schieten hopeloos tekort
slechts tranen
in stilte geschreid
verzachten soms
de bitterheid
om alles
wat je hier moet missen

Ik weet
geen antwoord
op je vragen
maar er is Eén
die eens
alle tranen
van je ogen wil wissen

Weinig nemen en veel geven
altijd hartelijk en warm
als de mensheid zoals jij was
was de wereld niet zo arm

Mijn tranen vallen op
je koude handen
wanneer ik naar je kijk
Telkens denk ik aan die handen
nooit meer... binnen handbereik

— Ria Schut-Diks