Overlijdensgedichtje: ‘Vooral als je herinneringen’

Door de tranen van dit uur
sluipt haar glimlach
haar ogen, haar stem
maar vooral haar hart

Je weerstand was erg groot
Eigenlijk wilde je nog niet dood
Je door ons laten helpen liet je niet gauw toe
Alleen op het laatst, je was ook zo ontzettend
moe
Wat je zei was vaak anders dan je bedoelde
Maar wij wisten wel wat je voelde
Het vechten heb je uiteindelijk opgegeven
In ons hart zul je altijd blijven leven

Een dochter en een zoon
schitterend gewoon
nog nooit was ik zo blij geweest
het leven leek één groot feest
één avond en één nacht
heb ik dat gedacht
maar toen kwam het verdriet
houden mocht ik jullie niet
jullie kwamen te vroeg
jullie longetjes waren nog niet sterk genoeg
het werd zo stil
en ook zo kil
en er over praten
dat moest je liever laten
zodat ik na al die lange jaren
alleen de herinnering mocht bewaren

— Lies Oostrom

Lieve Giovanni

Jouw vrolijke gezichtje
zal voor altijd ons zonnetje zijn
Jouw schaterende lach
zal voor altijd ons muziekje zijn
Jouw kleine voetstapjes
zullen voor altijd ons spoor zijn
Jouw mooie oogjes
zullen voor altijd stralen als sterretjes
Jouw .........
je zult gewoon voor altijd bij ons zijn