Overlijdensgedichtje: ‘Eens zal ik zijn in’

Een doffe, droge, felle pijn
omvat en wurgt mijn hele denken
mijn ziel en zinnen zijn zo leeg
ik kan geen aandacht schenken

Aan de helderwitte morgendauw
die als een sprei van fijn satijn
ligt uitgespreid: 't graf bedekkend
de pijn dreunt als een droef refrein

Waarom heb ik steeds vergeten
te zeggen dat ik van haar hield?
't is nu te laat; de kist gesloten
wat heeft mij jarenlang bezield?

De kist zakt langzaam in de aarde
en op 't zwartgerande lint
lees ik wat ik had moeten zeggen:
tot ziens mama, uw dierbaar kind...

De liefde die ons samenhield
De vreugde die we deelden
De hoop die we beademden
De wonden die we heelden
Het kan niet dat dit over is
Als ieder ijdel streven
We hopen dat het verder gaat
En dat we over - leven

— ingezonden door Monique

Een droom ben je gebleven
we hadden je alles willen geven
je zoveel willen leren
laten zien, voelen en genieten
je alle liefde willen geven
en ons geluk met je willen delen
een droom ben je gebleven
en als een wondermooie droom
zul je met ons verder leven

— Ingrid & William ten Brink

Een engeltje kwam in ons midden
Wij kregen het even te leen
En om in de hemel te bidden
Ging 't engeltje weer van ons heen

— ingezonden door Silvana van Beek