Overlijdensgedichtje: ‘Leven is balanceren’
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Zo spreekt het koren tot het brood:
Wij waren klein en worden groot
Zo spreekt de regen tot het woud:
Wij waren jong en worden oud
Zo spreekt de wereld duizendvoud:
Wij waren sterk en worden oud
Zo kleurt de avond donkerrood
Zo roept de waterval de boot
Wij waren jong en we gaan dood
Wij zijn allemaal kinderen van ouders
maar plotseling ben je iemands kind niet meer
Geen grote brede schouders
waar vinden we de inhoud van het leven weer?
Dan denk je, we moeten het redden
we hebben een gezin en we hebben elkaar
Doodgaan hoort bij het leven
en dat is maar al te waar
Iedere dag in mijn gedachten
Stiekem blijf ik op je wachten
Wetend dat je nooit meer terug zal komen
Blijf ik steeds maar van je dromen
Ach, wat iedereen ook zegt
Voor mij ben je er nog altijd echt
Voor Chiara Ann
Lief klein meisje, maak je niet druk
de tijd met jou samen bracht ons veel geluk
Lief klein meisje, omdat woorden nu niet
gemakkelijk zijn
zullen je foto's voor ons spreken en troost
geven bij deze pijn
Lief klein meisje, nog even en dan mag je
lekker gaan slapen
engeltjes nemen je mee en zullen over je
waken
Lief klein meisje, gebruik nu je vleugeltjes en
vlieg naar het licht
dag lief klein meisje, bedankt voor de glimlach
op je lieve gezicht
— Raymond; ingezonden door Anja Bosch