Overlijdensgedichtje: ‘Een seconde van dit mensenleven’

Men moet niet wenen om wat niet meer is
maar gelukkig zijn om wat is geweest

Gelukkig zijn
is niet
krijgen wat we verlangen
maar
tevreden zijn
met wat we hebben

Kwaliteit
van het leven
heb je niet voor het kiezen

Geniet
van hetgeen
je is gegeven
er valt zoveel te verliezen

Ik zie nog in de verte
het kleine vlammetje branden
heel zachtjes
heel zwak
maar ik zie het nog
Hoewel die kaars
al een tijdje geleden doofde
ze leek eindeloos te branden
maar ze smolt weg
Zo traag dat het amper te zien was
en zo traag het einde toen kwam
zo snel was het er nu
Maar het echte einde zal pas komen
als ik dat vlammetje niet meer zal zien
jouw vlammetje....

Om mama te laten leven
is jouw leven gegeven
Zelfs nu je een broertje hebt gekregen
wordt jouw naam niet verzwegen
Want in onze harten is een plek
en dat blijft voor altijd jouw vaste stek

— ingezonden door Mirjam Xhofleer