Overlijdensgedichtje: ‘Een seconde van dit mensenleven’

Belangrijk is niet alleen de weg die je gaat
maar ook de sporen die je achterlaat

Papa
Daar zit je dan, ik zit met je te praten
je bent nu bij me, en ik weet
dat je ons binnenkort moet verlaten
Ik vraag je hoe je je voelt
je knikt, zegt niets, ik weet dat
je het anders bedoelt
Je vecht tegen je eigen lichaam
je bent moe, je kunt niet meer
maar toch ben je voor een ander
nog steeds behulpzaam
Papa, ik hou van je, praat met me
ik ben er voor je
je hoeft hier niet alleen doorheen
Lieve schat, je bent en blijft voor mij nummer
Eén!

Opeens die donder in de dag
Een knal, het eind, die stilte
Wie kon het toen geloven
Dit is wat jij wilde
Plots was jij verdwenen
Onverwacht en heel ineens
Teveel voor jou te dragen
Dapper, maar heel alleen
Onbeschrijflijk wat een pijn
Die jij hier achterliet
Wij zullen jou nu missen
Jij hebt jouw keus gemaakt
Wij zullen aan je denken
Aan een traan, aan een lach...
Want een voetstap in ieders leven
Heb jij zeker wel gebracht
Je gaf een lach cadeau
En wilde nooit wat terug
Zoveel herinneringen
Voor ieder een geluk
Een keus van jou.... van jou alleen
Nu stil en heel verlaten
Bedankt voor alles lieve schat
Wij zullen jou nooit vergeten

Denk je aan zelfdoding? Bel 113 of 0800-0113 (gratis, dag en nacht) of chat op 113.nl

— Patricia van Willigen

Volledig moe gestreden
In deze ongelijke strijd
Jij zou de moed zelf nooit hebben opgegeven
Maar helaas was het jouw tijd