Zoveel moed getoond
zo intens gestreden
niet eens voor zichzelf
liefde was haar reden
Overlijdensgedichten – pagina 46
Soms heel ver weg, soms heel dichtbij
Vliegend als een vogel, volledig vrij
Vreemde landen
Boeiende mensen
Vreemde culturen
Een wereld zonder grenzen
Waarin je hebt gevochten met een enorme
kracht
Waarin helaas ook het noodlot wacht
In de vorm van een laatste zucht
Nu mag je weer vliegen
Een eindeloze vlucht
Een seconde van dit mensenleven
opgenomen worden uit het dal
in de sterrenwereld ingeweven
zich bewogen voelen in 't heelal
— Willem Brandt
Een dag en een nacht
is een bandje vol leven
Een dag en een nacht
is een bandje vol tijd
Veel dagen en nachten
waren jou niet meer gegeven
En dan is een bandje vol tijd
'n verschil van dag en nacht
De storm is gaan liggen
een lichte bries steekt op
De zeilen worden gehesen
het vaantje in de top
Je laatste reis, het is jouw tijd
je laat ons los en gaat op weg
naar de eeuwigheid
Je hebt er alles voor gedaan
Om ons en jezelf een prachtig leven te geven
En ook al missen we je heel erg
En hebben we verdriet en pijn
Iedereen moet weten
Dat we altijd trots op je zullen zijn
Leven is balanceren
balanceren op de lijn
die rust in Gods hand
Gezond mens
kent gij de grens
tussen leven en dood
weet gij hoe groot
maar ook hoe klein
het grensvlak kan zijn
tussen lichaam en geest?
als het Uw tijd is geweest
en U zich niet meer opricht
ziet ge in het eeuwige licht
het einde van het levenslot:
overgave aan God
Dankbaar voor elke dag die je hebt gestreden
Niemand zal ooit weten hoeveel pijn en
verdriet je hebt geleden
Nooit klagen, maar dragen
Ondanks een "medisch wonder" en
onuitputtelijke kracht
Ging je nu heen, niet geheel onverwacht
Draag me mee in je hart
Mijn taak is hier voorbij
Denk met vreugde terug aan mij
Blijf niet om me treuren
Het leven is mooi, vol met kleuren
Draag me mee op een plaatsje apart
Onder de cadeautips staan nog 5 gedichten.
Ik weet zeker dat de wind mij overleeft
En ik zal nooit ouder worden dan de wolken
En je kan niet zolang leven als de regen
En nadat ik ben verdwenen schijnt de
maan.....
Er zijn tranen die niet gedroogd willen worden
Er is verdriet dat niet gedeeld kan worden
Er is een lege plek die niet gevuld kan worden
Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde
nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten
ik leverde bewijs van mijn bestaan
omdat door het verleggen van die ene steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan
— Bram Vermeulen
Lieve oma
Te klein, ben ik om te begrijpen
Te klein, ben ik om te weten
Te klein, ben ik om je te verliezen
Groot ben ik om van je te houden
Te lang heb je geleden
Te kort is het verleden
Het verdriet zullen we delen
Maar nooit zullen we je vergeten