Overlijdensgedichtje: ‘Ik weet zeker dat de wind mij overleeft’

Je weerstand was erg groot
Eigenlijk wilde je nog niet dood
Je door ons laten helpen liet je niet gauw toe
Alleen op het laatst, je was ook zo ontzettend
moe
Wat je zei was vaak anders dan je bedoelde
Maar wij wisten wel wat je voelde
Het vechten heb je uiteindelijk opgegeven
In ons hart zul je altijd blijven leven

Nu wil ik nergens meer aan denken
Dan aan dit ene: God is mij nabij
Ik zie Zijn hand vol liefde naar mij wenken:
"Kom maar, Mijn kind, en rust maar uit bij Mij"

Zomaar uit ons midden

zomaar verloren
zomaar kwijt
de tijd was gekomen
een onmogelijke strijd

zomaar ineens
kon zijn hart het niet aan
zomaar ineens
is hij bij ons vandaan

zoveel vragen
tollend in ons hoofd
zoveel dingen
wat jij had beloofd

helaas was de tijd gekomen

— Elycia

Voor Yana

Het was een fijne tijd
negen maanden heb ik genoten
van jouw wonen in mijn buik

Nog even, dan zou je komen!

Toen werd het plotseling stil
doodstil

geruisloos ben je gekomen
geruisloos weggegleden

mijn armen en mijn hart zijn leeg
zo leeg...

— Ina Sipkes de Smit, ingezonden door Ingrid van Gils