Overlijdensgedichtje: ‘De storm is gaan liggen’

Ik heb mijn oma niet verloren
daarvoor gaf ze mij te veel
wat zij me zei dat blijf ik horen
van wat ik ben is zij mijn deel
ik kom haar overal tegen
in wat ik doe, in wat ik laat
zij was en blijft voor mij een zegen
waarvan het spoor steeds verder gaat

Aanwezig in afwezigheid en
daarom nooit verleden tijd

Daar zijn in 't leven ogenblikken
Zo bitter, dat geen woord ze klaagt
Als eenzaamheden de ziel verschrikken
En niemand die het met ons draagt
Dan zijn al 's levens heerlijkheden
Verwaaid, als kaf uit de open hand
En blijft alleen een reed'loos hopen
Als eenzaam lichtje in donker land

— Leen Rausch

Geen leven zonder verleden
geen leven zonder toekomst
twee lieve kinderoogjes kijken ons weer aan
en doen ons leven verder gaan

— ingezonden door Yvonne