Overlijdensgedichtje: ‘De storm is gaan liggen’

Klein was mijn persoontje
groot was mijn wens
Ik was mijn ouders zoontje
je papa's kleine kapoen
en ik had nog zoveel te doen
Mijn hartje liep over van leven
ik hield een ieder in de ban
Ach, had God mij nog wat tijd gegeven
ik was vast uitgegroeid tot een lief en
verstandig man
Helaas kwamen de engeltjes mij halen
keken naar mijn ouders niet
Ik zie hen nu dwalen
met bekommernis en groot verdriet

Dag lieve oma, ook
wij waren beste maatjes
voor jou was echt niets teveel
Ook al liet ik hier en daar iets niet heel
boos zijn stond niet in jouw woordenboek
en je stond steeds klaar met een koek
Lieve mama, lieve papa, treur toch niet om mij
onthou gewoon een ding:
ik zal altijd van jullie allen houden
want de liefde is oneindig
oneindig, dit is lang, heel lang

— Wendy Nijs, ter nagedachtenis aan Lenny

Jij werd snel geboren
en iedereen moest het horen
Jij was heel klein en zacht
maar van binnen was je anders dan verwacht
Al snel liet jij je eten staan
je was ziek en zijn we naar het ziekenhuis
gegaan
Toen kregen we te horen
Wessel kan niet echt oud worden
Je hartje was niet sterk genoeg
het is niet eerlijk, je bent te jong, dit is te
vroeg
Je had nog zoveel om voor te leven
je wilde nog zoveel liefde geven
Nu is echter je tijd gekomen
je mag niet meer bij ons wonen
Jij bent nu de mooiste ster
ons engeltje heel ver
Maar je zal altijd bij ons zijn
zo zonder jou, dat doet zo'n pijn

— Jeanette van der Meer

Zo kortstondig
zo snel weggenomen
maar je blijft bij ons
waar je ook bent

Nooit was iets teveel
u bezat zoveel liefde
en wij kregen allemaal ons deel
Er valt nu een groot gat
op de plaats waar eens
onze dierbare moeder en oma zat
U blijft altijd in onze harten voortbestaan
ook al is het heel erg moeilijk
zonder u verder te gaan