Overlijdensgedichten – pagina 13

Dat jij zo dichtbij ons kon zijn
maakte alles minder zwart
Echt sterven zul je voor ons nooit
omdat je voortleeft in ons hart

Bloemen voor jou

Telkens ga ik naar jouw plekje
zo'n twintig meter achter het hekje
waar jij te rusten werd gelegd

Steeds weer die pijn om jou
verdriet dat nooit zal tanen
want de weg naar jouw graf
is geplaveid met tranen

En daarom zet ik bloemen neer
steeds opnieuw en telkens weer
ik kan het nog altijd niet geloven
maar hier.... zie ik jou nooit weer

— ingezonden door Heidi Geys

Wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest
Veel zijn vergeten
van niets meer weten
Oh, wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest

De tijd was gekomen
dat je moest worden opgenomen
Wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest

Het geven van structuur in je leven
dat wilden we jou geven
Onbegrip, machteloosheid
verdriet en boosheid
Wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest

Boos, maar ook lief kon je zijn
dan deed het ons minder pijn
Wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest
Maar gelukkig, is dat nu geweest

If I die and go to heaven
I put your name on a golden star
So that all the angels can see
How much you mean to me

Een laatste groet...
'n blik in het rond
'n hand omhoog
een laatste groet

een laatste groet...
'n laatste klop in het hart
'n laatste traan
'n laatste zucht...
naar de eeuwigheid

Wanneer we al het werk gedaan hebben
waarvoor we naar aarde zijn gezonden
mogen we ons lichaam afleggen
dat onze ziel gevangen houdt
zoals een cocon de latere vlinder omsluit
En wanneer de tijd is gekomen
kunnen we het loslaten en zullen we vrij zijn
van pijn
vrij van angst en zorgen - vrij als een heel
mooie vlinder
en terugkeren naar huis bij God....

Marc, je bent er altijd
's morgens bij het opstaan
's avonds bij het slapen gaan
bij iedere gebeurtenis
't zij feest of rouw
ik mis je in dit leven zonder jou

— ingezonden door Monique

Genoten heb ik van je humor
Gekoesterd heb ik me aan je warmte
Bewonderd heb ik je om je vechtlust
Dag lieve kanjer...

Je leven was krachtig
en doorzettend je geest
Steeds werkzaam en vol ijver
een perfectionist ben je geweest

Zo moedig geweest
en nu teruggekeerd naar de
Bron van Licht en Leven

Wij,
metgezellen van jouw hart
deelgenoten van jouw licht
bewonderaars van jouw daden

kijken op
naar jouw geest geworden ziel
dat zij ons blijven mag
als reisgenote

— Rudolf Steiner

Nu heeft de Heer je thuis gehaald
zo vroeg al
Zoveel goede dingen wou je nog doen
maar God bepaalt
wanneer het leven dat wij ontvingen
in eeuwige vreugde overgaat

— Nel Benschop

Voor Moeder

Het loslaten van de aarde
het loslaten van hen die U lief heeft
het laten gaan, van alles
alles op deze aarde
dat is moeilijk, dat is pijn
pijn om te gaan
pijn om er niet meer te zijn

De lucht is vol
grijze regenwolken
het is triest om ons heen
alles huilt

We zijn nog even
bij elkaar
voor het laatst
heel bizar maar ook
heel logisch

We gaan op weg
de grijze wolken zijn verdwenen
alles glimlacht voorzichtig
om ons heen

Water, gras,
bomen
om ons heen is alles
natuur
het wijst ons de weg

Jij wordt bevrijd
en wij
wij voelen ons bevrijd
tegelijkertijd

Nog heel even
samen
wel tranen, geen verdriet
bloemen om ons heen
en bloemen in onze handen

We gaan weer
terug
de zon breekt door
alles lacht
het is goed

— Ingrid van Winsen

Bij doodgaan houdt het niet op
Sterven is niet het eind van je leven
Alle goede dingen blijven bestaan
Die je ons hebt gegeven