Overlijdensgedicht: ‘Wij, metgezellen van jouw hart’

Mijn vader sterft: als ik zijn hand vasthoud
voel ik de botten door zijn huid heen steken
ik zoek naar woorden, maar hij kan niet
spreken
en is bij elke ademtocht benauwd

Dus schud ik kussens en verschik de deken
waar hij met krachteloze hand in klauwt;
ik blijf zijn kind, al word ik eeuwig oud
en blijf als kind eeuwig in gebreke

Wij volgen één voor één hetzelfde pad
en worden met dezelfde maat gemeten;
ik zie mezelf nu bij zijn bed gezeten

Straks is hij weg, en heeft hij nooit geweten
hoe machteloos ik hem heb lief gehad

Op m'n gezicht een glimlach
Van binnen een traan
Lieve mama, ik mis je
Mijn hart schreeuwt je naam

Waarom hebt U zo lang gewacht
voordat Uw kind bij U mocht komen?
Waarom die lange, lange nacht
van pijn en van benauwde dromen?

Hebt U geen deernis met de mens
die elke dag zijn kracht voelt mind'ren?
Waarom is d'allerlaatste grens
zo ver voor Uw doodzwakker kind'ren?

Mijn vragen stoten op een muur
van het "waarom" van al dit lijden
maar 'k wil U danken voor het uur
dat U mijn vader wou bevrijden

— Nel Benschop

Geen woord drukt uit de droefheid
en niets geeft weer de pijn
aan alles wat wij wensten
en dat niet zo mocht zijn

Toch heeft jouw tere leven
ons in het diepst geraakt
en daarom lief klein mensje
ben jij voor ons volmaakt