Overlijdensgedicht: ‘Wij, metgezellen van jouw hart’

De Engel

Ik zit wat op het lege strand
in 't mooie avondrood
en staar wat naar de overkant
heb aan niemand nood

Een engel daalde tot bij mij
en tikte aan mijn gezicht
ik voelde me toen plots blij
en straalde als een helder licht

Die engel heb ik voor altijd bij mij
ik draag hem steeds met me mee
die engel lieverd, dat ben jij
zo voel ik me steeds oké

— Mieke

Je was de branding, je was de zee
de rots die nodig was
je gaf me steun, ging met me mee
als ik je nodig had

Je was de patriarch, m'n toeverlaat
kon steeds bij jou terecht
met mijn verdriet en met mijn leed
je luisterde steeds oprecht

Nooit zal ik kunnen vergeten
wie of wat je was
je was een hele goede vader
ik je dochter die je graag mag

Ik was nooit het goede voorbeeld
van een prinses maar eerder van een rebel
je hebt met mij mijn wonden geheeld
en dan redde ik het wel

En papa, als je boven bent
geef me dan even een sein
er zijn vast anderen die je er kent
geloof me, het is er vast heel fijn

Elke avond bid ik steeds
om spiritueel bij jou te zijn
waar je ook bent of zal gaan
ik ga mee, mij krijgt niemand klein

Ik neem geen afscheid, zeg geen vaarwel
ik zeg enkel maar tot ziens
ik weet nog voordat je het beseft
zal ik je ginder wederzien

Leven zo mooi
leven zo warm
vriendschap zo fijn
afscheid zo'n pijn
leven zo kort

Je was als een kaars
vol licht, warmte en gezelligheid
die is nu opgebrand
doch haar uitstraling zal blijven tot in eeuwigheid