Overlijdensgedichtje: ‘Genoten heb ik van je humor’

Wat was zij sterk en arbeidzaam
wat heeft zij voor ons klaar gestaan
Haar zorg en liefde zullen we nooit vergeten
van haar verdriet alleen het topje weten
Sterk en moedig droeg zij haar lot
tot 't afscheid van ons, 't welkom bij God

Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde
nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten
ik leverde bewijs van mijn bestaan
omdat door het verleggen van die ene steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan

— Bram Vermeulen

Dag kleine vrouw, dag lieve moeder
Dag oma, nu moet u gaan
Al het werken en alle zorgen
Het was goed, het is nu gedaan

Ze was zo haar eigen in alles wat ze deed
Haar lachen, haar huilen, haar lief en haar leed

Bedankt klein lief vrouwke
De oorsprong van ons bestaan
Wij zullen nu zonder jou toch verder moeten
gaan
Want je was toch onze moeder
Je was toch ons thuis
Je droeg soms heel moedig
Het jouw opgelegde kruis

Tot ziens lieve moeder
Rust zacht, voorgoed, deze keer
Gaat onze weg teneinde
Dan zien wij je weer

Iemand in mijn leven
heeft me zoveel liefde gegeven
Helaas mocht deze persoon
niet meer langer leven
Ik hoop dat hij nu in goede handen is
maar dat hij ook blijft onthouden dat
ik hem ontzettend mis!

— ingezonden door Esther