Overlijdensgedichtje: ‘Genoten heb ik van je humor’

Haar stoel is leeg
Haar stem is stil
Gesloten ogen: eindelijk rust
We hebben haar voor het laatst gekust
Zo is het goed

Verdriet is menselijk verder komen
dat leert de dag, dat zegt de nacht
en ook al heb je 't niet verwacht
ondanks 't gemis blijven de dromen

Het leven is een warm palet
van stille, blije en donkere dagen
met zoveel antwoorden en vragen
waar jij je naam op hebt gezet

We staan niet altijd stil
bij het woord "samen"
Maar het is een groot gemis
als "samen" uit je leven is

Een kindje zo klein en teer
zo is het er en zo niet meer
Het was nog zo ontzettend klein
en had er nog lang niet mogen zijn

Maar bedenk ik je stil verdriet
vergeten zal je het niet:
want in zijn allerlaatste vlucht
vloog het tot in de blauwe avondlucht
om als een sterretje heel klein
voor altijd bij je te zijn

— ingezonden door Jolanda