Overlijdensgedichtje: ‘Genoten heb ik van je humor’

Huil niet te lang als ik ga
Ooit reist iedereen iedereen achterna

— ingezonden door Silvia Hilverts

Bij doodgaan houdt het niet op
Sterven is niet het eind van je leven
Alle goede dingen blijven bestaan
Die je ons hebt gegeven

Ik zie nog in de verte
het kleine vlammetje branden
heel zachtjes
heel zwak
maar ik zie het nog
Hoewel die kaars
al een tijdje geleden doofde
ze leek eindeloos te branden
maar ze smolt weg
Zo traag dat het amper te zien was
en zo traag het einde toen kwam
zo snel was het er nu
Maar het echte einde zal pas komen
als ik dat vlammetje niet meer zal zien
jouw vlammetje....

De geboorte, we hebben een meid
Grote broer, jij hebt nu een zusje
Geef haar maar zacht een kusje
De boe's en bah's vullen als violen onze oren
Het zuiverste geluid verlegt grenzen
Voor iedereen die het wil horen
Jouw lach, jouw warmte, het allermooiste in
ons popje
Zoveel dromen, onwerkelijk, zo kort, waarom
stop je?
Alleen Hij weet de reden van ons bittere
afscheid