Overlijdensgedichtje: ‘Zo moedig geweest’

Leven is:
willen houden
en toch los moeten laten

— ingezonden door Katrien

Hoe is het met jou zou ik wel willen weten
Is het zo dat jij me steeds kan zien
Kun je mij dan af en toe helpen
Ik weet niet waaraan ik dit verdien

Ik wou dat ik nog even zeggen kon
Hoeveel ik van je hou
Zoveel vragen zitten in mijn hoofd
Alleen bestemd voor jou

Ik wou dat jij nog even praten kon
Want dan vroeg ik jou om raad
Hoelang duurt het nog dat deze pijn
Voor altijd over gaat

Kon ik af en toe nog maar een keertje vragen
Hoe ik met mijn leven om moet gaan
Jij wist altijd goed de weg te wijzen
Hoe ik mij er doorheen moest slaan

Ik wou dat ik nog even zeggen kon
Ik wou.........

— Henk Damen, ingezonden door Sylvana

Als je je man verliest, ben je weduwe
Als je je vrouw verliest, ben je weduwnaar
Als je je ouders verliest, ben je wees
Maar als je je kind verliest
zijn daar geen woorden voor

Voor Jur

Je hebt slechts even aan mijn hart gelegen
Ik had zo graag mijn handen om je wangetjes
gelegd
En zacht de al gekozen naam gezegd
O God, zo graag je kleine mond gekust

— ingezonden door Karin Kuypers