Overlijdensgedichtje: ‘Bij doodgaan houdt het niet op’

Stil ben je van ons heengegaan
je hebt altijd voor ons klaargestaan
geborgenheid en liefde heb je ons gegeven
zo was je hele leven
je was een schat voor ons allen
je te moeten missen zal ons zwaar vallen

Veel gelukkige jaren waren we samen
samen waren we één
maar nu jij er niet meer bent
moeten we verder zonder jou
dus alleen

Ik heb een vrouw gekend
O, wat was zij sterk
Altijd was zij bezig
Altijd aan het werk

Ze was bijna 5 jaar alleen
Maar zette kranig door
En wat er ook gebeurde
Haar familie ging voor

Ik heb een vrouw gekend
Die vol vuur en liefde zat
En ondanks al haar zorgen
Haar mensen nooit vergat

Haar familie was haar leven
En al stond zij dan alleen
Of was het soms heel moeilijk
Zij sloeg er zich doorheen

Ik heb een vrouw gekend
Die klaar stond voor een ander
Die ook zo dikwijls zei:
Wees goed toch voor elkander

Van haar kleinkinderen
Genoot zij met volle teugen
Haar liefde en zorgzaamheid
Zal ons altijd blijven heugen

Ik heb een vrouw gekend
Die ik nooit meer zal vergeten
Hoe dat dan toch wel kan?
't Was moeder, moet je weten

Heimwee, een intens gemis
een verlangen naar een kind
een kind wat er niet meer is

Heimwee, naar die gelukkige weken
verdriet om de leegte die je achterlaat
jouw dood die mijn hart deed breken

Heimwee, mijn handen zoekend naar jou
zoveel vragen maar geen antwoord
mijn kind, waar ben je nou?

Heimwee, naar die "zorgeloze" tijd
toen ik je nog bij me had
wanhopig, want nu ben ik je kwijt

Heimwee, naar jou
in mijn buik, nog maar 4 maanden oud
toen je mijn lichaam verliet
was je al gestorven en ik had het zo koud!

Heimwee, naar al die dromen
je was zwaar gehandicapt
onze droom zal nooit meer uitkomen

Heimwee, naar jou, mijn derde kind
boos ben ik om jouw te korte bestaan
maar dankbaar voor de liefde
die ik bij mijn andere twee kinderen vind

— Caroline