Overlijdensgedicht: ‘Wat zul jij eenzaam zijn geweest’
Wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest
Veel zijn vergeten
van niets meer weten
Oh, wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest
De tijd was gekomen
dat je moest worden opgenomen
Wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest
Het geven van structuur in je leven
dat wilden we jou geven
Onbegrip, machteloosheid
verdriet en boosheid
Wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest
Boos, maar ook lief kon je zijn
dan deed het ons minder pijn
Wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest
Maar gelukkig, is dat nu geweest
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Mijn leven was nog lang niet af
te horen dat ik kanker had
was dan ook een zware slag
Maar ondanks mijn geknok
en steun van iedereen
kreeg ik te horen
je gaat spoedig heen
Niet de dood maakte me bang
maar m'n allerliefste achterlaten...
Niemand weet wat leven is
alleen dat het gegeven is
en dat van dit geheimenis
God het begin en einde is
Zoveel soorten van verdriet
ik noem ze niet
Maar één, het afstand doen en scheiden
en niet het snijden doet zo'n pijn
maar het afgesneden zijn
Gisteren aan je graf
je koude zwarte steen
mocht ik weer zoals voorheen
jouw woorden proeven
mocht ik weer je geest hervinden
in de vrede en de rust
die met zonlicht op mijn ogen scheen
jouw warmte diep
diep in alle vezels doordrongen
een vrede eindeloos volmaakt
het was alsof rond jou en mij
alle engelen zongen