Beland in een fuik van gevoelens en gedachten
opgekropte jaloezie en haat
Toch kon niemand verwachten
dat je het levenslied niet meer verstaat
Doof en blind voor je eigen kunnen
groeide de leegte in jou elke dag
Niet in staat je leven nog te runnen
gaf je je over aan de onmacht om jezelf lief te
hebben
en niet meer te genieten van je gulle lach
Je bemerkte dat
geen enkele aardse bezigheid
je nog voldoening bracht
De weg in het leven kwijt
en niets dat de pijn voor je verzacht
Het was voor jou onmogelijk de cirkel door te
breken
en je koos heel bewust
om de weken die jaren leken
niet met nog een dag te verlengen
maar op zoek te gaan naar eeuwige rust
Ondanks dat ik je
beslissing respecteer
is het niet eenvoudig je los te laten
Vaak beluister ik keer op keer
je muziek en krijg ik in de gaten
dat het in mij brandt van verlangen
om je stem nog eens te horen
Iedereen heeft geprobeerd je gedachten te
vangen
maar ik weet nu dat dit onmogelijk was
omdat jijzelf niet eens in staat was dit aan te
boren
Stilletjes hopend
op de dood
want de levensangst werd te groot
Lieverd, nu ben je verlost
verlost van het leven en in eeuwigheid verbonden met je zielsverwant
Hoewel het leven je zoveel moeite heeft gekost
was je zoveel meer dan je zelf kon voelen
Het wachten is voorbij
rust zacht, je hebt mijn zegen
Hopelijk komen wij elkaar ooit weer tegen...
Overlijdensgedichten – pagina 11
Als achterom kijken je pijn doet
En vooruitblikken je bang maakt
Kijk dan naar boven
En ik zal er zijn
Afscheid nemen
is met zachte vingers
wat voorbij is
dichtdoen en verpakken
in de goede gedachten
ter herinnering;
is verwijlen bij een brok leven
en stilstaan op de pieken
van pijn en vreugde
Afscheid nemen
is met dankbare handen
weemoedig meedragen
al wat waard is
niet te vergeten;
is moeizaam de draden losmaken
loskomen en achterlaten
en niet kunnen vergeten
— ingezonden door San Nevelsteen
Zo ver, zo ver van mij vandaan
al in een ander weten
En toch, en toch heb ik je bij me
diep in mij
Meer dan ik je zeggen kan
ben je zo dichtbij
Ik droom van het land
waar hemel en aarde elkaar verbinden
Ik wil daar heen
en hoop jou daar dan te kunnen vinden
Maar ik weet, het is een ijdele hoop
want hoe ver ik ook loop
er komt geen einde aan de horizon
en ik maar dromen dat ik jou bereiken kon
Afscheid
Eig'lijk ben ik wel tevreden
'k Heb me niet zo vaak vergist
Huil dus om geen and're reden
Dan dat je me mist
Als de ster die valt je toewenkt
Ben ik bij je in je hoofd
Elke keer dat je aan mij denkt
Dat heb ik toen beloofd
Mag ik die paar laatste dagen
Daar zijn, waar ook jullie zijn
Samen zal de grens vervagen
Tussen waar en schijn
Laat de kinderen erbij zijn
Echt bij alles wat gebeurt
Dan is het of wij weer wij zijn
En niet zo verscheurd
Kom gerust met alle honden
Schilder bloemen op m'n kist
Deel je tranen en je wonden
Niets wordt uitgewist
Doe alsof 'k er zelf nog bij was
Zeg me wat 'k het liefste hoor
Denk aan hoe je steeds bij mij was
Ga zo met me door
Draag me zelf, al kan het zwaar zijn
Laat me dan ook niet alleen
Doe gewoon, dan zal het waar zijn
Ik blijf om je heen
Ga maar veel en lekker eten
Maak geen heilige van mij
Je hoeft geen dingen te vergeten
'k Blijf er altijd bij
Zing mijn liedjes, denk aan dagen
Dat de zon over ons scheen
Dan is alles te verdragen
Ik blijf om je heen
Eig'lijk ben ik heel tevreden
Als ik alles samenvat
Alles had een echte reden
'k Heb jullie toch gehad
'k Heb jullie toch gehad
— Coot van Doesburgh
Veel te vroeg is ze bij ons weggegaan
Maar als de Engel die zij al was
Zal zij voortbestaan...
Jouw liefde was mijn liefde
Je hart was ook een deel van mij
Je strijd was ook de mijne
Jouw vreugde die van mij
Je pijn bracht mij in tranen
Je strijd deed mij ook zeer
Zo waren wij met de maanden
Een eenheid meer en meer
Als de dood wordt doorgeknipt
Voel je pas de diepte van verbonden zijn
Als de draad wordt doorgeknipt
Voel je pas de pijn van gewond en alleen te zijn
Dag lieve mama
Vergeten zal ik je nooit
Je bent veel te lief om zomaar te vergeten
En dat ik je missen zal zul je wel weten
Misschien dat ik je ooit weer zal ontmoeten
Jij gaat nu op reis en ik zal je groeten
Het doet mij verdriet dat jij nu moet gaan
Ik wens dat je op nieuw zult bestaan
In dromenland waar wij ooit weer samen
komen
En waar mensen nooit meer dood hoeven gaan
Waarom, waarom nou uitgerekend jij
Zonder woorden, zonder afscheid,
zomaar ineens voorbij
In de bloei van je leven ben je van ons weggegaan
Woorden schieten te kort
we hebben zoveel nog niet gedaan
De dood kwam als een dief in de nacht
en heeft niet op de geboorte van je kleinkinderen gewacht
Wat had ik jou graag opa zien worden, maar
nee
De dood kon niet wachten en nam jou gewoon
mee
Zonder pardon, zonder reden, zonder antwoord
Al jouw en onze toekomstdromen compleet
verstoord
Je stond midden in het leven, nog zo vol
vreugde
De geboorte, nieuw leven is waar jij je op
verheugde
Je was nog helemaal niet klaar om weg te gaan
Zoveel dingen blijven ongedaan
Zoveel zinnen, zoveel woorden
Maar het enige wat overblijft is waarom?
Je bent en blijft mijn grote voorbeeld en ik
weet
Jij kijkt daarboven mee
Ik weet dat het nu ook goed met je gaat
Maar liever wil ik dat je nu hier voor me staat
Mij zegt wat ik moet doen en laten
Die dingen zegt waarom ik je soms zo vreselijk
kon haten
Maar nu, en dat is al geruime tijd zo pap
Worden die woorden op waarde geschat
Want dankzij al die woorden ben ik geworden
wie ik ben
En daar ben ik trots op, dat ik nog steeds jouw
dochter ben
Je kleinkinderen die je nooit echt zult zien
Zullen weten dat jij een geweldige opa geweest
zou zijn
En wij zullen zorgen dat je ook daadwerkelijk "beretrots" op
hen kunt zijn
Ik mis je, maar boven alles hou ik van jou
Woorden schieten te kort, had toch nog even
gewacht
Maar het is voorbij
Dag lieve papa, rust maar zacht
— Eileen Oerlemans-Emans
Gisteren aan je graf
je koude zwarte steen
mocht ik weer zoals voorheen
jouw woorden proeven
mocht ik weer je geest hervinden
in de vrede en de rust
die met zonlicht op mijn ogen scheen
jouw warmte diep
diep in alle vezels doordrongen
een vrede eindeloos volmaakt
het was alsof rond jou en mij
alle engelen zongen
Onsterfelijkheid ligt niet
in de dingen die je nalaat
maar in de mensen die
door jouw leven zijn beroerd
Als de liefste mens wordt weggedragen
als de liefste van de wereld
daar roerloos ligt
geen woorden meer zegt
en het gezicht zo koud
en kleurloos en gesloten
niet meer vertelt
hoeveel die liefste van je houdt
dan scheurt er iets van binnen
het doet schrijnend pijn
en alles in je schreeuwt
en roept en dwingt
dat het niet waar kan zijn
Schreeuw en huil
je verdriet naar buiten
al brengt het haar niet terug
doet haar niet bewegen
het zal ruimte maken voor een nieuw gevoel:
zij houdt nog van jou
haar liefde heeft andere vormen gekregen
liefde is niet dood te krijgen
onze ogen kunnen niet zien
onze oren niet horen
zo bijzonder is nu haar liefde
als je tranen gedroogd zijn
en binnenin je is het stil
alsof de storm is gaan liggen
dan kan je hart het voelen:
haar liefde is nog bij je
Treur niet, glimlach, er was, er is, er zal zijn
zoveel moois om te genieten, om blij te zijn
Er is te weinig tijd
Glimlach