Overlijdensgedicht: ‘Een laatste groet’

Jouw koers bracht ons over de hele wereld
De mooiste haven die je ons hebt gegeven heet
thuis
Gelukkig heb je ons geleerd zelf te navigeren
En nu geef jij het roer uit handen

Een leven is een zijden draad
Een ieder weet dat ooit het draadje
breken gaat

Een seconde van dit mensenleven
opgenomen worden uit het dal
in de sterrenwereld ingeweven
zich bewogen voelen in 't heelal

— Willem Brandt

Je schopjes, je hikjes
heb ik als eerste gevoeld
Maar later waren ze ook
voor je vader bedoeld
Bij de geboorte was je mooier
dan wij ooit hadden durven dromen
Waarom ben je dan vier dagen later
toch weer van ons afgenomen?