De storm is gaan liggen
een lichte bries steekt op
De zeilen worden gehesen
het vaantje in de top
Je laatste reis, het is jouw tijd
je laat ons los en gaat op weg
naar de eeuwigheid
Overlijdensgedichten – pagina 53
Je hebt er alles voor gedaan
Om ons en jezelf een prachtig leven te geven
En ook al missen we je heel erg
En hebben we verdriet en pijn
Iedereen moet weten
Dat we altijd trots op je zullen zijn
Leven is balanceren
balanceren op de lijn
die rust in Gods hand
Gezond mens
kent gij de grens
tussen leven en dood
weet gij hoe groot
maar ook hoe klein
het grensvlak kan zijn
tussen lichaam en geest?
als het Uw tijd is geweest
en U zich niet meer opricht
ziet ge in het eeuwige licht
het einde van het levenslot:
overgave aan God
Dankbaar voor elke dag die je hebt gestreden
Niemand zal ooit weten hoeveel pijn en
verdriet je hebt geleden
Nooit klagen, maar dragen
Ondanks een "medisch wonder" en
onuitputtelijke kracht
Ging je nu heen, niet geheel onverwacht
Draag me mee in je hart
Mijn taak is hier voorbij
Denk met vreugde terug aan mij
Blijf niet om me treuren
Het leven is mooi, vol met kleuren
Draag me mee op een plaatsje apart
Ik weet zeker dat de wind mij overleeft
En ik zal nooit ouder worden dan de wolken
En je kan niet zolang leven als de regen
En nadat ik ben verdwenen schijnt de
maan.....
Er zijn tranen die niet gedroogd willen worden
Er is verdriet dat niet gedeeld kan worden
Er is een lege plek die niet gevuld kan worden
Als een zaadje
begin jij weer opnieuw
Jij zal uitgroeien tot een roos
maar zonder stekels, in volle bloei
Een leven zonder verdriet en pijn
maar je zal altijd een lichtje in ons zijn
God keek rond in zijn tuin
en zag een lege plaats
Toen keek Hij neer op onze aarde
en zag jouw moe gelaat
Hij deed Zijn armen om je heen
en nam je mee om uit te rusten
Gods tuin moet wel prachtig zijn
Hij neemt alleen de besten
In de stilte drijven de gedachten
als wolken in de lucht
In de stilte vind ik rust
en ben ik niet meer op de vlucht
In de stilte wil ik kijken, kijken naar omhoog
naar een ongekende verte
naar het wonder van de regenboog
In de stilte zie ik bomen wuiven in de wind
In de stilte wordt pas tastbaar
dat liefde overwint
In de stilte wil ik bidden
voor verlossing van leed en pijn
In de stilte wil ik vragen
om weer heel te mogen zijn
Voor ik mijn ogen heb gesloten
heb ik van een avontuurlijk leven genoten
Veel heb ik gezien, veel mocht ik beleven
ik heb de berg beklommen die jullie nog moeten gaan
Huil daarom niet vrienden
ik ben nu voor het laatst op reis gegaan
Wat er verder ook nog gebeurd in mijn leven
Jij bent er niet meer bij
Maar je bent en blijft mijn moeder
Dus leef je voort in mij
Haar handen hebben voor ons gewerkt
Haar hart heeft voor ons geklopt
Haar ogen hebben ons tot het laatst gezocht
Zij heeft haar taak volbracht
Zij ruste in vrede
Te lang heb je geleden
Te kort is het verleden
Het verdriet zullen we delen
Maar nooit zullen we je vergeten
Het leven tussen hoop en vrees dat maakt je
bang
Je wilt immers nog wel heel lang
Je hebt je strijd met moed gestreden
Helaas toch het verlies geleden
Wij vergeten jou nooit meer
Onze moeder, vrouw en nog veel meer