Overlijdensgedichtje: ‘Niemand weet waarom’

Wanneer ik morgen doodga
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield

Vertel het aan de wind
die in de bomen klimt
of uit de takken valt
hoeveel ik van je hield

Vertel het aan een kind
dat jong genoeg is om het te begrijpen
Vertel het aan een dier
misschien alleen door het aan te kijken

Vertel het aan de
huizen van steen
vertel het aan de stad
hoe lief ik je had

Maar zeg het aan geen mens
ze zouden je niet geloven
ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man, alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou...

— Hans Andreus

Ons prinsesje bleef vechten
al kon ze niet winnen
Ze lachte zo vaak nog
gaf ons warmte van binnen
We moeten samen nu verder
zijn tot steun voor elkaar
Maar onze diepste gedachten
die blijven bij haar

Eerst waren we blij, maar ook wel bang
voor wat er nog zou kunnen gebeuren
Toen zagen we de zonsondergang
die de wolken roze deed kleuren
Het was of iemand ons wilde vertellen:
het komt nu goed, dus toe, geniet!
Het leek om ons gerust te stellen:
er ligt nog zoveel moois in het verschiet!
In gedachten zagen we ons engeltje zweven
met een verfpot en een kwast
Zij heeft ons die roze wolken gegeven
't was een teken van Robyn, dat staat vast!

Zoals het was zal het nooit meer zijn
Alles is anders, maar toch ook weer fijn