Overlijdensgedichtje: ‘Niemand weet waarom’

Na zoveel zorgen
Na zoveel onzekerheid
Kwam de dag van morgen
Een droevige tijd

De lege plek doet pijn
maar het is goed te ervaren
dat vrienden er gewoon zijn
toen ze werkelijk nodig waren

— ingezonden door Gerarda Willems

Mijn moeder is een foto aan de wand
Zo kijkt ze mij al jaren ernstig aan
En vaak blijf ik daar even stil bij staan
En neem haar beeltenis voorzichtig in mijn
hand

Ik ken haar niet, heb haar ook nooit gekend
Zij heeft mij gedragen en uit haar ben ik
geboren
Maar voor ik het besefte heb ik haar weer
verloren
En dat is een gemis dat levenslang niet went

Mijn kinderen
wiegde zij niet in haar armen
En ik heb nooit geweten of ze voor mij liedjes
zong
En in mijn ogen blijft ze eeuwig jong
Had ik maar een herinnering waar ik me aan
warmen kon.....

— ingezonden door Mieke van Mierlo

Welkom lieve kleine
Welkom lieve schat
We zullen heel veel van je houden
Zoals we ........ hebben liefgehad

— Ina Sipkes de Smit