Overlijdensgedichtje: ‘Niemand weet waarom’

Geen mooie schoentjes aan jullie voetjes
Niet langer genieten van jullie lieve snoetjes
Jullie kregen geen enkele kans in dit leven
En wij moesten jammerlijk onze dromen opgeven

O, die vertrouwde kleine dingen
die je zo onopvallend deed
die zullen we missen, tot dit leed
verstild is tot herinneringen

Het laatste blad valt van de tak
Er zal geen nieuw meer groeien
De tak sterft af, niet al het blad
En nimmer zal hij meer bloeien

Je voer altijd je eigen koers
Vele zeeën getrotseerd
De laatste was niet te overwinnen
Je bent nu veilig afgemeerd