Overlijdensgedichtje: ‘Je was angstig en had verdriet’
Je was angstig en had verdriet
Je leed pijn maar zei het niet
En had je soms een "goede dag"
Dan was daar snel je blijde lach
Angst en pijn gingen teloor
Nu lach je gans de hemel door
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
De zon scheen
de bloemen bloeiden
de vogels floten
en toen
werd het stil...
Waar je ook bent
ik zou het niet weten
niet in tijd of
afstand te meten
Ik heb je bij me
diep in mij
daarom ben je
altijd zo dichtbij
Nu jij slaapt, zonder te dromen
zul je nog altijd in mijn dromen komen
Ik zal voor je ademen
ik zal voor je voelen en horen
niemand verdwijnt, niets gaat verloren
Want niet door jouw lichaam
maar wel door jouw geest
zal iedereen weten
wie jij bent geweest
Grijze wolken uiteengedreven
door een warme stralende zon
Een roze wolkje is gebleven
dat is hoe jouw leven begon
Mocht je ooit zo'n wolkje zien
sta dan even stil
Het is een teken van ........ misschien
die je gedag zeggen wil
Het zal nooit meer hetzelfde zijn
je glimlach
je woorden
je hele bestaan
zijn zomaar van mij weggenomen
plotseling weggegaan
Het zal nooit meer hetzelfde zijn
je thuis
je stoel
of je glas rode wijn
en zelfs ik
die zonder jou
nooit meer dezelfde zal zijn
"Samen tot aan de drempel"
Elke dag een stapje dichter naar het eind
Elke dag een beetje van je kracht verkleind
Elke dag wat zwaarder wat je torsen moest
Doch al wetend.... eens komt alles goed