Overlijdensgedicht: ‘Ik heb je lief, al ben je niet meer ’

Ik zie je nog zitten met je biertje in je hand
Of 's ochtends in de lift met de krant
Ik mis je voetstappen op de gang
De stilte duurt nu al zo lang
Er zijn nog zo veel vragen die ik je wil stellen
Zo veel dingen die ik je wil vertellen
Waarom moest dit nou gebeuren
Er zijn geen woorden die ons leven weer
kunnen kleuren
Ons gezin was je lust en je leven
Je wilde er alles voor geven
Nog steeds hoop ik dat je weer op zult staan
En dat ons leven weer verder kan gaan
Echt bevatten kunnen we het nog niet
Daarvoor hebben we te veel verdriet
Maar ook al ben je niet meer bij ons, moet je
weten
We willen en zullen je nooit vergeten

God die uw ouders biddend zag
Als 't zieke kind te sterven lag
God peilt de diepte van de smart
Die nijpend prangt uw ouderhart
Waarom hij dit bevallig kind
Door zus en broertjes zo bemind
En thans door d'ouders zo betreurd
Zo vroeg van d'aarde heeft losgescheurd

— Servaes Cox

We hebben je een naam gegeven
omdat je voor ons hebt bestáán
Hoewel je niet bij ons kon leven
en we je moesten laten gaan
Niemand lijkt te willen weten
hoe jij voortleeft in ons hart
Het makkelijkst lijkt het te vergeten
te denken aan een nieuwe start
Wij willen niet opnieuw beginnen
vérder gaan, dat moeten wij
En in ons hart, diep van binnen
leeft onze Robyn; zo heet jij!

— Linda van Leeuwen, ter nagedachtenis aan Robyn

Lege handen
niet te bevatten
ongrijpbaar leven
weer gegeven
en ontvangen
in open armen