Overlijdensgedichten – pagina 55

Je naam staat in ons hart geschreven
het eind kwam veel te gauw
Maar in gedachten blijft steeds leven
je liefde, zorgzaamheid en trouw

Met je eigen lichaam in gevecht
je geest zo ver verheven
is je strijd ten nadele beslecht
en kon je niet blijven leven

Toneel was z'n leven
z'n leven muziek
muziek z'n kinderen
z'n kinderen, hem uniek
z'n liefde was alles
z'n liefde was blij
ons rest nu z'n denken
en dat blijft ons bij

Leven is als sneeuw
je kunt het niet bewaren
Troost is dat jij er was
uren, maanden, jaren

Haar strijd is over en ook haar pijn
een ieder denkt: zo zal het beter zijn
maar het is voorbij en dat doet zeer
want wij beseffen heel goed....
wij zien haar niet meer

I no longer see the stars; I am the stars
I no longer breathe the wind; I am the wind

Iets liefs is weg
Komt nooit terug
Ik kan het niet begrijpen
En treft het jou
Zoals nu mij
Zal jij het dan begrijpen....

Ik heb vannacht een ster uitgezocht
voor mijn opa die moest gaan
Een ster voor iemand zó bijzonder
dat hij eigenlijk alleen moest staan
Nu kijk ik naar de sterren
en huil ik naar de maan
Dan straalt daar weer die éne ster
dus is mijn opa eigenlijk nooit weggegaan

Hij was allang zichzelf niet meer
hij kon het niet meer aan
we hoopten, zittend rond zijn bed
dat hij rustig heen zou gaan

En na zijn laatste zucht was het
of hij zichzelf hervond
alsof hij op de drempel
van een ander leven stond

Ik ben even blijven kijken
ben even blijven staan
en voelde iets van een wonder
door de stille kamer gaan

Er zijn mensen die de hoop snel opgeven
en weten dat ze niet meer verder zullen leven
Al sta je aan het randje van je leven
je moet jezelf altijd hoop blijven geven

May the winds of love blow softly
and whisper for you to hear
that we still love and miss you
and wish that you were here
We'll meet again, someday, somewhere

Dag kleine vrouw, dag lieve moeder
Dag oma, nu moet u gaan
Al het werken en alle zorgen
Het was goed, het is nu gedaan

Ze was zo haar eigen in alles wat ze deed
Haar lachen, haar huilen, haar lief en haar leed

Bedankt klein lief vrouwke
De oorsprong van ons bestaan
Wij zullen nu zonder jou toch verder moeten
gaan
Want je was toch onze moeder
Je was toch ons thuis
Je droeg soms heel moedig
Het jouw opgelegde kruis

Tot ziens lieve moeder
Rust zacht, voorgoed, deze keer
Gaat onze weg teneinde
Dan zien wij je weer

Je had een karakter, ongelooflijk sterk
je stelde alles in het werk
om, de tijd die je was gegeven
tot het uiterste te leven

Zo dapper als jij ken ik er geen een
jij gaf jouw stem aan iedereen
om het grote verdriet te dragen
met optimisme, zonder klagen

Ongekend moedig heb je gestreden
ongekend moet je hebben geleden
tot je uitgeput hebt opgegeven
toen duurde je leven maar heel even

Voor je voorgoed je ogen sloot
en zei: "Ik ben niet bang, nu ga ik dood"

Eerst is je wereld groot
je kunt er reizen tot en met
maar heel dicht bij de dood
is hij niet groter dan je bed

Maar als het wonder is geschied
waarop mensen hopen
dan gaat als je je ogen sluit
een nieuwe wereld open

Ik zag op uw lief gezicht
omkranst door grijze haren
zo zeer de stempel en het gewicht
van al die harde jaren
Nu bent u stilletjes heengegaan
ver weg van alle zorgen
uw liefde blijft voor ons bestaan
diep in ons hart geborgen