Nooit hoor ik meer je fluitje
Nooit hoor ik meer jouw lach
Nooit zie ik meer je tedere blik
Na die rampzalige dag
Nooit geen knipoog meer uit de verte
Geen arm meer om me heen
Door dat noodlottige ongeluk
Sta ik helemaal alleen
Waarom moest jij het nu zijn?
En wie moet me nu genezen
Van die ondragelijke pijn
Overlijdensgedichten – pagina 40
Daar ben je dan
hoog en ver
je straalt heel mooi
je bent een ster
maar je bent meer
je bent een broer, een oom
en een dierbaar persoon
de liefde van je zus
zo groot, zo fijn
is verwarmend als een kus
en dat zal altijd zo zijn
— Monique Versteegh
Toen mijn moeder was gestorven
heb ik lang staan kijken naar haar lief gezicht
verstild en gladgestreken waren nu haar
trekken
haar ogen voor altijd zonder licht
Voorbij was haar verdriet
om het vergeten
voorbij haar heimwee
het niet meer weten
Zo rustig lag ze daar in haar laatste slaap
niet meer het kind van de laatste jaren
maar mijn moeder
nu zonder geest
De geest had haar lichaam verlaten
omhoog gestegen als een leeuwerik naar de zon
terug naar haar oorsprong, begin en einde
voorbij de regenboog, terug naar de bron
Kijkend naar haar verstild gelaat
voelde ik de pijn, en mijn verdriet
opnieuw de navelstreng verbroken
maar ik wist ook: zo is het goed
— ingezonden door Elske
De treurwilg laat zijn takken hangen
ik mijn hoofd...
Hij verliest zijn kleurrijke bladeren
ik mijn tranen...
We hebben veel gemeen
de treurwilg en ik...
Hij treurt uit gewoonte
en ik uit verdriet...
Je kan niet praten
met iemand
die er niet meer is
Je kan niet luisteren
naar iemand
die er niet meer is
Je kan niet lachen
met iemand
die er niet meer is
Maar je kan nog wel houden
van iemand
die er niet meer is
Zoals in alle nachten
wanneer ik naar jou verlang
voel ik me eenzaam en alleen
gevangen in mijn eigen ban
Zoals in alle nachten
wanneer de slaap niet komt
huil ik zachtjes voor me uit
er is niemand die me troosten kan of in z'n
armen sluit
Zoals in alle nachten
kruipen uren traag voorbij
alleen de gedachte aan jou
maakt me even gelukkig en blij
Zoals in alle nachten
put ik steeds meer kracht
uit de herinnering aan jou
die het leven lachen zag
— ingezonden door Elizabeth
Als ik ga, moet je niet huilen
want echt weg ben ik eigenlijk niet
mijn lichaam is duizend dingen
heb daarom niet zoveel verdriet
ik ben de wind
ik ben de regen
ik ben de zon
het jonge gras
ik ben de sneeuw
en duizend dingen
ik ben weer degene die ik was
En als je wakker wordt, bekijk dan
de bomen en de blauwe lucht
kijk naar de vlinders en de bloemen
en kijk naar de vogels in hun vlucht
Want al die duizend dingen ben ik
sinds ik mijn lichaam achterliet
die duizend dingen zijn mijn leven
dus zie je, echt weg ben ik niet
— ingezonden door Elske
Ik hoop dat, als ik overlijd
"voorbij" niet "weg" zal blijken
maar dat ik, van de tijd bevrijd
een stadium zal bereiken
dat ik, niet belemmerd door een grens
in een eeuwige lente
terug kan gaan naar mij als mens
in heerlijke momenten
Door een onzichtbare draad
blijf ik steeds aan jou verbonden
Ik heb van jou steun en liefde ondervonden
Het is voor niemand dan ook de vraag
dat ik je nog steeds op handen draag
Steeds worden er sterren van de aarde geplukt
En van het leven losgerukt
Niets kan echter zomaar verdwijnen
Sterren blijven altijd schijnen
— ingezonden door Annemiek Kieft
De leegte van een afwezigheid
Niets kan de leegte van een
afwezigheid vullen....
maar dankbaarheid
verandert de pijn der herinnering
in stille vreugde
Als ik je naam
in het zand
had geschreven
hadden de golven hem
na korte tijd
uitgewist
Als ik je naam
in een boom
had gegrift
was de schors
met de tijd
vergaan
Als ik je naam
in marmer
had gekapt
was de steen
na veel tijd
gebroken
Maar ik heb je naam
in mijn hart
geborgen en
daar wordt hij
voor de eeuwigheid
goed bewaard
Het lijkt altijd ergens anders te gebeuren
En dan is het ineens zo dichtbij
Het komt als een dief in de nacht
Waarom Kees, waarom jij?
Ik weet niet waar je woont
misschien boven in de wolken
vast heel dicht bij de zon
God, papa komt eraan
veel te plotseling getorven
voorgoed bij ons vandaan
Doe voor hem open, God
want wij blijven hier achter
wij kunnen niets meer doen
God, papa komt eraan
wil jij hem goed ontvangen
je armen om hem heenslaan?
Hij houdt veel van grapjes maken
van voetballen, van vogeltjes
en ook van mooie auto's
nu werd hij erg gewond
God, papa komt eraan
wil jij goed voor hem zorgen?
Kan ik daar van op aan?
Hoe is het met jou zou ik wel willen weten
Is het zo dat jij me steeds kan zien
Kun je mij dan af en toe helpen
Ik weet niet waaraan ik dit verdien
Ik wou dat ik nog even zeggen kon
Hoeveel ik van je hou
Zoveel vragen zitten in mijn hoofd
Alleen bestemd voor jou
Ik wou dat jij nog even praten kon
Want dan vroeg ik jou om raad
Hoelang duurt het nog dat deze pijn
Voor altijd over gaat
Kon ik af en toe nog maar een keertje vragen
Hoe ik met mijn leven om moet gaan
Jij wist altijd goed de weg te wijzen
Hoe ik mij er doorheen moest slaan
Ik wou dat ik nog even zeggen kon
Ik wou.........
— Henk Damen; ingezonden door Sylvana