Overlijdensgedichtje: ‘Mijn avond gaat vallen’

De strijd is gestreden
jouw pijn is voorbij
Ik probeerde te helpen
maar stond er zo machteloos bij
Je vechtlust was enorm
je werd alleen zo moe
Onze liefde is voor eeuwig
in mijn hart neem ik je overal mee naartoe

Mijn vader sterft: als ik zijn hand vasthoud
voel ik de botten door zijn huid heen steken
ik zoek naar woorden, maar hij kan niet
spreken
en is bij elke ademtocht benauwd

Dus schud ik kussens en verschik de deken
waar hij met krachteloze hand in klauwt;
ik blijf zijn kind, al word ik eeuwig oud
en blijf als kind eeuwig in gebreke

Wij volgen één voor één hetzelfde pad
en worden met dezelfde maat gemeten;
ik zie mezelf nu bij zijn bed gezeten

Straks is hij weg, en heeft hij nooit geweten
hoe machteloos ik hem heb lief gehad

We zijn bedroefd, maar treuren niet
Geestelijk bent u tot het einde bij ons
gebleven
Een voorbeeld hebt u ons meegegeven
Warme en dankbare herinneringen blijven
bestaan
Mama, u heeft het goed gedaan

Voor Koen

Een kleine zes maanden kon jij hier maar leven
Toch heb je ons zoveel geweldigs gegeven
Je naam deed je eer aan, een dappere vent
Wij hebben genoten, van ieder moment

— Constance Konter