Overlijdensgedichtje: ‘Nooit klagend, nooit vragend’

Er zijn geen woorden voor iemand
van wie je weet zij redt het niet
je streelt haar wang, je ziet haar ogen
je bent bevangen door verdriet
flink was je, je hele leven
sterk ben je tot het eind gebleven
vergeten doen we je niet
lieve mam, rust zacht
we weten dat er iemand op je wacht

Doof nu het licht en sluit je ogen
en vergeet de strijd
Jouw leven hier is omgevlogen
maar de liefde blijft

Als mens zijn wij zo klein, zo nietig
En jij... jij had een hart van goud
En wij, wij zijn zo droevig, zo verdrietig
Je was een mens waar een ieder van houdt
Toch zijn wij dankbaar
Dat jij een deel was van ons leven
Jij blijft in onze harten geschreven

Al gaande wetend
eens komt alles goed
Rustend na het leven
rusten bij de Bron
van waar lang geleden
ook de weg begon