Overlijdensgedichten – pagina 3

Je lag daar stil, kon niets meer zeggen
je gedachten, verlangen, of iets uitleggen
Woorden, voor je ze uit kon spreken vervaagd
en toch heb je nooit geklaagd
Altijd geduldig, soms een traan
van ontroering of een herinnering ergens aan
God zei vandaag: "kom nu bij mij"
en praat weer, zing en wees blij
Je vreesde niet je levenslot
je hebt zelf gezegd: "ik vertrouw op God"

De zon God
'n lach God
'n woord God voor mij
dit alles maakt mij blij
na alle strijd en smart
is er vrede in mijn hart

Aan het einde van een leven van werken en
zorgen
zich in alle tijd bij God wetende geborgen
Viel het licht weg en werd zorgen wachten
onrustig, bezorgd, met afnemende krachten
Tot het eind heeft hij steeds aan ons gedacht
zo heeft hij zijn leven in liefde en zorgen
volbracht

Ik weet niet hoe het zal zijn in die dagen
wanneer is scheep ga voor de laatste reis
Mijn schip zal dan de laatste storm verdragen
en landen in Gods paradijs
Neem mij, Heer, het roer dan maar uit handen
en laat mij zingend op de voorplecht staan
Dan zal mijn schip niet op rotsen stranden
maar veilig in Uw haven gaan

Als het met de zomer is gedaan
en de herfst breekt voor mij aan
Heer, laat mij dan in vrede gaan
zonder leed en zonder pijn
dan zal het voor mij weer lente zijn

Niemand houdt de dood tegen
ook al was het maar voor heel even
Ik wilde je nog zoveel vragen
zonder erover te klagen
maar het was te laat

Ik kon je niet meer spreken
ook al was het maar voor heel even
nu ben ik je kwijt
ik hoop dat ik er niet onder lijd

Ik zal altijd aan je blijven denken
en een bloemetje aan je schenken
ik zal je zeker niet vergeten
ook al is het maar voor heel even

Rust zacht
zodat je bent voorbereid
dat ik je later kom opzoeken
en ik je blijf roepen
tot we weer bij elkaar zijn

En dat je al de onbeantwoorde
vragen kunt beantwoorden
en het samen kunt verwoorden
over goede en slechte tijden
dan ben je zo dicht bij me

Ik kan je dan niet meer loslaten
samen kunnen we er dan over praten
samen rusten we dan zacht
als dat van de Lieve Heer mag

Dit is het laatste wat ik je kan geven
een hand vol bloemen en een enkel woord
Je bent zo ver al van ons weggedreven
ik weet niet eens of jij ons nog wel hoort
Nog klopt je hart voor ons en voor zo velen
die naast je gingen, al die jaren lang
Verdriet en vreugde, altijd: samen delen
ik houd mijn tranen nog wel in bedwang

Al de gevaren zijn voor jou geweken
God zet vandaag voor jou het licht op groen
Hij zal je helpen bij het oversteken
en straks Zijn woning voor je opendoen
Nu mag je gaan, maar hoe zal ik je missen
je blijde lach, je ogen en je stem
Echter, ik weet, God kan Zich niet vergissen
tot weerziens, in het nieuwe Jeruzalem

Wat moeder zei dat blijf ik horen
want zij gaf mij ontzettend veel!
Ik heb mijn moeder niet verloren
zij is en blijft van mij een deel
Zij was en blijft voor mij een zegen
waarvan het spoor steeds verder gaat
want overal kom ik haar tegen
in wat ik doe of wat ik laat

Hij die ik liefheb
Hij is ziek
Is stervensziek
En ik, die hem steun
En waarop hij leunt
Ik ben levensziek
Wat heeft het leven nog voor zin
Wanneer de man die ik bemin
Het leven laat
En mij in leegte achterlaat
En als hij huilt, in grootste nood
Dan weet ik, met hem ga ik dood
Ik leef dan niet meer
Bestaan doe ik wel
Zodat ik de kleintjes van opa vertel
Mijn man die ik liefheb
Hij is er straks niet meer
Mijn God in de hemel, alles doet zeer!

— An Royackers Duckers

Iemand die me lief was is gestorven
Die vertrouwde stem is verstomd
Die vrolijke lach zal niet meer klinken
Geen kus
Geen omhelzing meer
Geen hand die de mijne vastgrijpt
Geen arm meer om mijn schouders
Een lege plaats aan tafel
Een lege plaats in bed
Een leegte in mijn leven
God, weet U dat?

Ik sta bij 't graf alleen
mijn ogen door de tranen heen
tasten langs de letters op de steen
Ik sta bij 't graf alleen
en pijnlijk woelt in mijn verdriet
o God, hem missen kan ik niet
Help mij in mijn verdriet
geef dankbaarheid voor wat ik ontving
een steen is slechts een kil doods ding
maar warm is mijn herinnering
aan wat ik van hem ontving
Ik sta bij 't graf alleen
mijn ogen door de tranen heen
tastend langs de letters op de steen
Ik sta bij 't graf alleen

Heer, sla Uw armen even om mij heen
Ik ben verdrietig, mateloos alleen
Want wie ik liefhad, die ging van mij heen

Ik smeek U: wilt U naar mij luisteren, Heer
Ik zie geen uitweg en mijn hart doet zeer
Want wie ik liefhad, hoort mij nu niet meer

Vind ik ooit weer de rust die het geluk mij gaf?
Heer, buig U over mij en droog mijn tranen af
Want wie ik liefhad, ligt in een koud graf

Heer, geef mij alstublieft een beetje licht
Want donker is de nacht en loodzwaar zijn
gewicht
Hij die ik liefhad, sloot zijn ogen dicht

Heer, ik wil vluchten uit het hier en nu
Want alles lijkt zo zinloos, klinkt zo cru
En wie ik liefhad, is voorgoed bij U

Zegt U nu: "Zet je voeten in Mijn spoor
Ik zal je ondersteunen, kind, vecht dóór
Want wie je liefhad, ging je enkel vóór..."

Gedreven door de liefde van zijn Heer
is hij een gids en steun geweest voor velen
totdat God zelf zei: "Kind, het hoeft niet meer
je mag nu eeuwig in Mijn vreugde delen"

Mijn voeten gaan vertragen Heer
Ik ben zo moe
Zij zullen enkel dragen Heer
Mij naar U toe
Ik vraag geen aardse schatten meer
Ik dorst naar U
Dit hart zal nimmer rusten Heer
Eer ik rust bij U

Wij houden zoveel van haar
maar zij is weggevlogen
Naar wie.....?
Naar God die haar zo graag zag
Het is God alleen die haar hebben mag