Overlijdensgedicht: ‘Niemand houdt de dood tegen’
Niemand houdt de dood tegen
ook al was het maar voor heel even
Ik wilde je nog zoveel vragen
zonder erover te klagen
maar het was te laat
Ik kon je niet meer spreken
ook al was het maar voor heel even
nu ben ik je kwijt
ik hoop dat ik er niet onder lijd
Ik zal altijd aan je blijven denken
en een bloemetje aan je schenken
ik zal je zeker niet vergeten
ook al is het maar voor heel even
Rust zacht
zodat je bent voorbereid
dat ik je later kom opzoeken
en ik je blijf roepen
tot we weer bij elkaar zijn
En dat je al de onbeantwoorde
vragen kunt beantwoorden
en het samen kunt verwoorden
over goede en slechte tijden
dan ben je zo dicht bij me
Ik kan je dan niet meer loslaten
samen kunnen we er dan over praten
samen rusten we dan zacht
als dat van de Lieve Heer mag
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Er is een weg die je alleen moet gaan
geen mens kan je op dat pad vergezellen
je diepste angsten kun je niet vertellen
en je moet verder tot God zelf
je stil doet staan
Het vuur in je ogen is nu uitgeblust
de vechtlust uit je hart verdwenen
Voor de allerlaatste keer
hebben wij jou gekust
Bedankt dat we je een tijdje mochten "lenen"!
Ik zie je in bloemen
Ik zie je in de zon
al ben je niet meer zichtbaar
ik speur je warmtebron
Steeds voel ik jouw nabijheid
steeds ben jij om mij heen
door wat wij samen hadden
voel ik me niet alleen
Waarom hebt U zo lang gewacht
voordat Uw kind bij U mocht komen?
Waarom die lange, lange nacht
van pijn en van benauwde dromen?
Hebt U geen deernis met de mens
die elke dag zijn kracht voelt mind'ren?
Waarom is d'allerlaatste grens
zo ver voor Uw doodzwakker kind'ren?
Mijn vragen stoten op een muur
van het "waarom" van al dit lijden
maar 'k wil U danken voor het uur
dat U mijn vader wou bevrijden
— Nel Benschop