Overlijdensgedicht: ‘Dit is het laatste wat ik je kan geven’
Dit is het laatste wat ik je kan geven
een hand vol bloemen en een enkel woord
Je bent zo ver al van ons weggedreven
ik weet niet eens of jij ons nog wel hoort
Nog klopt je hart voor ons en voor zo velen
die naast je gingen, al die jaren lang
Verdriet en vreugde, altijd: samen delen
ik houd mijn tranen nog wel in bedwang
Al de gevaren zijn voor jou geweken
God zet vandaag voor jou het licht op groen
Hij zal je helpen bij het oversteken
en straks Zijn woning voor je opendoen
Nu mag je gaan, maar hoe zal ik je missen
je blijde lach, je ogen en je stem
Echter, ik weet, God kan Zich niet vergissen
tot weerziens, in het nieuwe Jeruzalem
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
De laatste reis
Een stormwind ruist in zijn oren
wanneer hij gepord wordt voor de laatste reis
een donkere nacht als nooit tevoren
omfloerst z'n schip in mistig grijs
Hij ordent koers en snelheid
maar antwoorden doet er geen
de laatste reis naar de eeuwigheid
die maakt de mens alleen
Hij vindt de weg naar buiten
en op zoek naar de uiterton
ziet hij door de beslagen ruiten
het dovend vuur van de levensbron
Hij weet dat hij goed op koers ligt
en geeft nog éénmaal volle kracht
hij houdt het oog op het stervend licht
het dooft, hij heeft de reis volbracht
Haar werk, haar kracht
haar interesse voor het leven
haar moed, zo sterk
ze heeft er alles voor gegeven
De zon ging voor haar onder
je hart schreeuwt om een wonder
pijn.... waarom zij
verdriet.... waarom wij
geen antwoord
geen raad na dit verdwijnen
de tijd moet helen
wil de zon weer gaan schijnen
— ingezonden door Sjoukje
Een klein wonder was het
een nieuw leven had het moeten zijn
Het is je echter niet gegeven
maar in onze gedachten
zul je altijd bij ons blijven
— ingezonden door J. van Ledden