Overlijdensgedicht: ‘Je bent steeds zo onbegrijpelijk’
Je bent steeds
zo onbegrijpelijk
moedig geweest
je lichaam krachteloos
een gebroken riet
in de vensters van je ziel
lees ik
eindeloos verdriet
Woorden
schieten hopeloos tekort
slechts tranen
in stilte geschreid
verzachten soms
de bitterheid
om alles
wat je hier moet missen
Ik weet
geen antwoord
op je vragen
maar er is Eén
die eens
alle tranen
van je ogen wil wissen
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Voor ik mijn ogen heb gesloten
heb ik van een avontuurlijk leven genoten
Veel heb ik gezien, veel mocht ik beleven
ik heb de berg beklommen die jullie nog moeten gaan
Huil daarom niet vrienden
ik ben nu voor het laatst op reis gegaan
Soms is het beter iets moois te verliezen
Beter verliezen dan dat je het nooit hebt gehad
Liefde van mijn leven
Ik heb van je genoten
Een dochter en een zoon
schitterend gewoon
nog nooit was ik zo blij geweest
het leven leek één groot feest
één avond en één nacht
heb ik dat gedacht
maar toen kwam het verdriet
houden mocht ik jullie niet
jullie kwamen te vroeg
jullie longetjes waren nog niet sterk genoeg
het werd zo stil
en ook zo kil
en er over praten
dat moest je liever laten
zodat ik na al die lange jaren
alleen de herinnering mocht bewaren
— Lies Oostrom
Ergens onaantastbaar ver
schittert dierbaar een lieve kleine ster
deze zal heel goed weten dat wij nooit
vergeten
Schitter maar lieve ster en straal maar zacht
zoals een mooi sterretje behoort tot de nacht