Overlijdensgedicht: ‘Je bent steeds zo onbegrijpelijk’
Je bent steeds
zo onbegrijpelijk
moedig geweest
je lichaam krachteloos
een gebroken riet
in de vensters van je ziel
lees ik
eindeloos verdriet
Woorden
schieten hopeloos tekort
slechts tranen
in stilte geschreid
verzachten soms
de bitterheid
om alles
wat je hier moet missen
Ik weet
geen antwoord
op je vragen
maar er is Eén
die eens
alle tranen
van je ogen wil wissen
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Slechts over blijft de herinnering
van hoe ik leefde op aarde
en voor degene die achterblijft
heeft dat de meeste waarde
Nu alleen maar AMEN zeggen
al is het met gebroken stem
Dan je hand in Gods hand leggen
en op weg gaan achter Hem
— ingezonden door Rieky
Dwars door de stille leegte
klinkt de echo van jouw lach
Zachtjes, van een afstand
alsof ik je daarnet nog zag
Steeds denk ik aan jouw grappen
steeds hoor ik weer jouw stem
Dan voel ik weer die leegte
omdat jij er niet meer bent
Zwevend over het strand
één zijn met het zand
één zijn met de zee
weer één zijn met z'n twee