Overlijdensgedicht: ‘Je bent steeds zo onbegrijpelijk’
Je bent steeds
zo onbegrijpelijk
moedig geweest
je lichaam krachteloos
een gebroken riet
in de vensters van je ziel
lees ik
eindeloos verdriet
Woorden
schieten hopeloos tekort
slechts tranen
in stilte geschreid
verzachten soms
de bitterheid
om alles
wat je hier moet missen
Ik weet
geen antwoord
op je vragen
maar er is Eén
die eens
alle tranen
van je ogen wil wissen
Meer overlijdensgedichten
Stil ben je van ons heengegaan
Stil ben je van ons heengegaan
je hebt altijd voor ons klaargestaan
geborgenheid en liefde heb je ons gegeven
zo was je hele leven
je was een schat voor ons allen
je te moeten missen zal ons zwaar vallen
Nooit meer
Nooit meer je bulderende lach
Nooit meer je sterke verhalen
Nooit meer je humor
Nooit meer je nieuwe ideeën
Nooit meer "begrijp je wat ik bedoel"
Nooit meer....
Nog niet geboren
Nog niet geboren
of jij moest alweer gaan
We mochten je niet horen
weet jij van ons bestaan?
Ontroostbaar van verdriet
vergeten doen we je niet
Je eerste lachje niet kunnen horen
Je eerste lachje niet kunnen horen
even knuffelen kan nu niet
het ontdekken van je tandjes
of je troosten bij verdriet
of je eerste stapjes
samen hand in hand
maar ondanks dit alles
heb ik met jou een band
Ik zal je nooit mama horen zeggen
en dat doet vreselijk veel pijn
maar jij, mijn allerliefste
zal altijd bij me zijn
Ik heb je nog even vast kunnen houden
het was een intens moment
je was m'n dierbaarste bezit
ben blij dat ik je heb gekend
De warme die jij me gaf
was als een stralende zon
maar ik wist dat ik je niet houden kon
Toch vind ik het heel fijn
jouw mama te zijn
als ik dan mijn ogen sluit
dan zie ik jou, mijn kleine spruit
een engel om me heen
een herinnering voor mij alleen
— ingezonden door Tanya Kat
Staat het er niet tussen?
Laat er een schrijven die precies past. Dit heb je al gekozen:
- Overlijden
- Gedicht