Overlijdensgedicht: ‘Je bent steeds zo onbegrijpelijk’

Het verlies was er al voor het einde
het verdriet voordat het afscheid kwam
Toen die onzekere verwarring
bezit van jouw gedachten nam
Maar als we je bezochten elke keer
dan was er steeds die glimlach weer
We voelden mee met je stil verdriet
nu rouwen wij, maar treuren niet

Voor Moeder

Het loslaten van de aarde
het loslaten van hen die U lief heeft
het laten gaan, van alles
alles op deze aarde
dat is moeilijk, dat is pijn
pijn om te gaan
pijn om er niet meer te zijn

Het laatste beetje is nu op
veel was er te verduren
Het kaarsje is thans opgebrand
gedoofd zijn alle vuren
Voor wie het aangaat is 't niet erg
die heeft genoeg geleden!
Wel voor hen die ik achterliet
vaarwel en wees tevreden!
Ik ga naar boven, niet naar beneden

Hoe het nu zou zijn
zal ik nooit weten
Maar hoe het was
zal ik nooit vergeten

— Femke Russchenberg