Overlijdensgedichtje: ‘Er is Eén die jou kent’

Er is niet veel te zeggen
Er is alleen een vragen
Om troost, om hulp en kracht
Voor wat niet uit te leggen
En nauwelijks te dragen
Doet struik'len in de nacht

In haar dromen zag zij deze mooie tuin
ergens in het Oosten
Hoge bomen waakten dag en nacht
hun bladeren zorgden voor schaduw
en vogels vonden er onderdak

Overal stonden
bloemen
nooit had zij zoveel kleuren gezien
De rozen geurden en verderop de jasmijn
"Hoe komt het toch" dacht zij
dat ik haar nooit eerder heb gezien
dat mijn ogen gesloten bleven voor zoveel
schoonheid

Vanuit de verte
werd zij geroepen:
er wenkte iemand
zij kon niet zien wie
Dan voelde zij
hoe zij er
zacht en teder
naartoe getrokken werd

Zij verweerde zich
niet
waarom zou zij
het was hier mooi
zo licht, zo vredig

En juist op dat
moment
dat zij die passeerde
hoorde zij een vertrouwde stem
"hier mag je rusten, Welkom thuis"

Jij werd snel geboren
en iedereen moest het horen
Jij was heel klein en zacht
maar van binnen was je anders dan verwacht
Al snel liet jij je eten staan
je was ziek en zijn we naar het ziekenhuis
gegaan
Toen kregen we te horen
Wessel kan niet echt oud worden
Je hartje was niet sterk genoeg
het is niet eerlijk, je bent te jong, dit is te
vroeg
Je had nog zoveel om voor te leven
je wilde nog zoveel liefde geven
Nu is echter je tijd gekomen
je mag niet meer bij ons wonen
Jij bent nu de mooiste ster
ons engeltje heel ver
Maar je zal altijd bij ons zijn
zo zonder jou, dat doet zo'n pijn

— Jeanette van der Meer

Voor Bradley

Als een rups in zijn cocon
was jij veilig in moeders schoot
't Was een nieuw leven dat begon
je groeide en groeide en werd groot

De rups verlaat
na lange tijd zijn cocon
en geeft zich als een vlinder aan de wereld
bloot
Voor jou eindigde het nog voor het eigenlijk
begon
de Vlinder in jou, die is dood

— Berry en Ingrid van Brink