Overlijdensgedichtje: ‘Er is Eén die jou kent’

De pijn is iets minder scherp
het doet misschien iets minder zeer
Het missen wordt niet minder
maar steeds een beetje meer

Troost
Je kunt niet leven zonder troost!
Troost bestaat niet in een vloed van woorden
Troost is als een milde zalf op een diepe wond
Troost is als een onverwachte oase in een
grote woestijn
die je weer doet geloven in het leven
Troost is als een zachte hand op je hoofd die je
tot rust brengt
Troost is als een zacht gelaat vlakbij van
iemand die je tranen begrijpt, die luistert naar
je gemarteld hart
Die bij je blijft in je angsten, je vertwijfeling
en die je een paar sterren laat zien

Zo vol belofte van leven
je schopte en trappelde fijn
zo zonde dat jij juist geen kans had
om voor ons een kindje te zijn

Toch blijf je altijd onze eerste
het mooiste kind dat er maar is
een prachtige baby van buiten
van binnen zo hopeloos mis

Je was een gewone geboorte
je was er te snel niet meer bij
ons verdriet om jou wordt nooit vergeten
al zijn we ooit nog eens zo blij

Lieve Jisse

10 vingertjes, 10 teentjes
wat was je mooi en compleet
we weten dat je 'n meisje was
we weten hoe je heet...

Jou te moeten verliezen
doet ons heel veel pijn
je kon niet bij ons blijven
je was nog veel te klein...

We moesten afscheid van je nemen
je lag in 't mandje klein
de toekomst zonder jou, mijn kind
zal nooit meer 't zelfde zijn...

Nooit zullen we jou vergeten
altijd blijf jij onze nummer twee
lieve Jisse, in ons hart
dragen wij jou met ons mee...

— Marion Kassenberg