Overlijdensgedicht: ‘Aan het einde van een leven’

Wanneer je terugblikt in het leven
Blijkt alles te snel zijn gegaan
Het duurde allemaal maar even
Dat ritme van een lach en een traan
Alles moest je uit handen geven
Het levenstempo werd te zwaar
Het radarwerk heeft het begeven
Het uurwerk is stil blijven staan

Dag kleine vrouw, dag lieve moeder
Dag oma, nu moet u gaan
Al het werken en alle zorgen
Het was goed, het is nu gedaan

Ze was zo haar eigen in alles wat ze deed
Haar lachen, haar huilen, haar lief en haar leed

Bedankt klein lief vrouwke
De oorsprong van ons bestaan
Wij zullen nu zonder jou toch verder moeten
gaan
Want je was toch onze moeder
Je was toch ons thuis
Je droeg soms heel moedig
Het jouw opgelegde kruis

Tot ziens lieve moeder
Rust zacht, voorgoed, deze keer
Gaat onze weg teneinde
Dan zien wij je weer

Adieu
Je bént niet dood - de Heer heeft je geroepen
bij Hem te wonen in Zijn glanzend huis
Je hoeft geen rust en vrede meer te zoeken
je hebt ze nu - want je bent veilig thuis
Je bent niet dood - je mag voor eeuwig leven
je bent verlost van onvolkomenheid
van pijn en van verdriet, God zal je geven
een onbegrensd geluk en onbegrensde tijd
Je bent niet dood - maar ach, ik zal je missen
zoals een mens de meest geliefde mist
De jaren van geluk zijn nooit meer uit te
wissen
en ik geloof: God heeft zich niet vergist...

Een roos als symbool
vertelt ons van 't leven
de een is er lang
de ander maar even

— Nel van Drie, ingezonden door Nell Broens