Overlijdensgedicht: ‘Aan het einde van een leven’
Aan het einde van een leven van werken en
zorgen
zich in alle tijd bij God wetende geborgen
Viel het licht weg en werd zorgen wachten
onrustig, bezorgd, met afnemende krachten
Tot het eind heeft hij steeds aan ons gedacht
zo heeft hij zijn leven in liefde en zorgen
volbracht
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Ziekte en zorgen overkomen ons allemaal
Maar daardoor groeien we en gaan we op
sterke benen staan
Hoe meer we dit meemaken met geduld en
dankbaarheid
Hoe sterker we worden en hoe meer we kunnen
verdragen
Hoe meer we kunnen verdragen, hoe groter
onze liefde
en herinnering aan diegene die we moeten
laten gaan
— ingezonden door Monique Verschuure
Zelfs nu jouw licht is gedoofd blijf je stralen
De herinnering zal de eeuwigheid halen
Eenieder die jou heeft gekend
Voelt het verlies, een gevoel wat niet went
In ons zul je voort blijven leven
Wij zijn een deel van het vele dat je hebt
gegeven
— Martin Kuiper
Niets kan de leegte van een
afwezigheid vullen....
maar dankbaarheid
verandert de pijn der herinnering
in stille vreugde
Vreugde en verdriet zijn aan ons voorbijgegaan
Een kind mocht komen, de ander moest gaan
Wij dachten: straks met z'n vieren, o wat fijn
Maar helaas, dit mocht niet zo zijn
Sydney mocht niet meer bij ons komen
Dus hebben wij afscheid genomen
Ondanks dit grote verdriet
Vergeten wij onze Fabian niet
Met hem zijn wij ontzettend blij
We hebben er een hele mooie zoon bij
— W.P. Meyer