Wij willen je de rust gunnen
al is vol droefheid ons hart
Jouw lijden zien, je niet kunnen helpen
dat was onze grootste smart
— Jeanette Wijnants-Dammer
Korte gedichten bij een overlijden – pagina 3
De zon kam op
De vogels vloten
De bloemen bloeiden
En toen werd het stil...
1000 keer rond de aarde gaan
desnoods op handen en voeten
slechts om die ene te ontmoeten
die glimlachend te wachten zou staan
Al heeft hij ons verlaten
hij laat ons niet alleen
Wat wij in hem bezaten
is altijd om ons heen
Het levenspad is afgelopen
De grens bereikt met laatste kracht
De hemel gaat nu voor hem open
Hij is voor immer thuisgebracht
Op m'n gezicht een glimlach
Van binnen een traan
Lieve mama, ik mis je
Mijn hart schreeuwt je naam
Als de lichten van de mensen uitgaan
En het lawaai van de wereld stil valt
Dan komen de sterren en hoor je weer de stilte
Oneindig stil verdriet
jou vergeten kan ik niet
het leed, onnoemelijk zwaar
dag lieverd, we zien elkaar
Zo vertrouwd
van wie je gewoon houdt
daarom doet het zo zeer
dat vertrouwde is er niet meer
Je hart was gul en breed en diep
bood ruimte aan zo velen
een ruimte die vaak overliep
van warmte om te delen
Memories keep the one you loved
close to you in spirit and thought
and always in your heart
today and forever
De nacht kan niet zo donker zijn
Of er is ergens een kleine ster te vinden
De woestijn kan niet zo troosteloos zijn
Of er is toch ergens een oase
Volledig moe gestreden
In deze ongelijke strijd
Jij zou de moed zelf nooit hebben opgegeven
Maar helaas was het jouw tijd
Jarenlange strijd
Veel tranen gestort
Eindelijk rust
Zo is het levenslot
In een leven vol inhoud
Rijk aan humor en door wilskracht omgeven
Heeft hij alles wat hij bezat
Teruggegeven voor 't eeuwige leven