Overlijdensgedichtje: ‘Het levenspad is afgelopen’

Je bent er niet meer
en toch zal ik je groeten
je elke dag weer
vele malen ontmoeten
je handen, je lippen, je lach
je bent bij me
iedere dag

Wanneer je terugblikt in het leven
Blijkt alles te snel zijn gegaan
Het duurde allemaal maar even
Dat ritme van een lach en een traan
Alles moest je uit handen geven
Het levenstempo werd te zwaar
Het radarwerk heeft het begeven
Het uurwerk is stil blijven staan

Mijn vader sterft: als ik zijn hand vasthoud
voel ik de botten door zijn huid heen steken
ik zoek naar woorden, maar hij kan niet
spreken
en is bij elke ademtocht benauwd

Dus schud ik kussens en verschik de deken
waar hij met krachteloze hand in klauwt;
ik blijf zijn kind, al word ik eeuwig oud
en blijf als kind eeuwig in gebreke

Wij volgen één voor één hetzelfde pad
en worden met dezelfde maat gemeten;
ik zie mezelf nu bij zijn bed gezeten

Straks is hij weg, en heeft hij nooit geweten
hoe machteloos ik hem heb lief gehad

Lieve Shannon

Even ben je langsgekomen om weer weg te
gaan
Maar in dat eventjes heb je ons allemaal zoveel
gedaan
Je mocht je leventje niet met ons delen
Je handjes, je voetjes, ze mochten niet spelen
Maar je naam Shannon zal door ons leven
blijven zweven
En we zullen je altijd onze liefste gedachten
geven

— Claudia van Ham