Overlijdensgedicht: ‘Als de lichten van de mensen uitgaan’

Alles ontnomen
zelfs mijn dromen
waar ik mij blind op staarde
kostte mij mijn eigenwaarde
en een eigen plekje op deze aarde

Wij vinden geen woorden om te zeggen
hoe wij haar zullen missen, allemaal
Het diepste gevoel is moeilijk uit te leggen
het hart spreekt een niet te spreken taal
Dit sterven is zo moeilijk te verwerken
haar leven was ons zoveel waard
Het liefste wat wij hadden
blijft in ons hart bewaard

Hoog in de hemel straalt een nieuwe ster
het lijkt dichtbij maar toch te ver
om zomaar even aan te raken
je moet een leven reizen tot die ster zo klein
maar aan het eind zullen wij weer samen zijn

Eerst tranen van blijdschap
nu tranen van verdriet
het komt aan als een klap
geloven kan ik het niet
Eerst met vreugde door het leven
nu, angstig kijkend naar de dood
de gezelligheid die je kon geven
was niet te beschrijven zo groot
Eerst leek alles zo helder, zo fijn
de werkelijkheid si keihard
waar moet ik toch zijn
met al de vragen die me zo hebben verward

— Karin