Overlijdensgedichtje: ‘Oneindig stil verdriet’

Een hand, een woord, een gebaar doen zo goed
als je iemand die je lief hebt verliezen moet
De lege plek, het doet zo'n pijn
maar in gedachten zal hij altijd bij ons zijn

Omdat er liefde is
bestaat er geen voorbij
in alle eeuwigheid ben jij

Mensen gaan dood
Dat hoort bij het leven
Dat weet klein en groot
Het gebeurt... heel even
Maar wat wij moeten zeggen
Onze ma en oma is dood
En dat herinnert men zich het hele leven

Ik zie je voor me
zo ontzettend klein
maar heel mooi
om trots op te zijn
ik mocht je niet leren kennen
ik mocht geen moeder voor je zijn
het doet pijn
de mensen vergeten
ach, ze moesten eens weten
hoe mooi je was
dan begrijpen ze pas
dat ik je niet zo snel gaan laten kan
je nog in mijn hoofd zit elke dag
ze willen er niet over horen
maar je bent echt geboren
je was ons kind
al was je zo klein