Overlijdensgedichtje: ‘Oneindig stil verdriet’

Gek is dat, dat soms de sterren
mij wat liefde kunnen schenken
Want als ik naar de sterren kijk
moet ik altijd aan je denken

Als een vogel in de wind
ben je je eigen weg gegaan
Als een vogel op het nest
heb je je gezin beschermd
Als een vogel die zaad morst
zo liet je iedereen meedelen
Als een jonge vogel
zo breekbaar was je
Je was geen vogel in een kooi
zo hield je van het leven
Als een vogel in de wind
ben je van ons weggevlogen

Voor altijd herinnerd
In liefde en vriendschap
Voor altijd aanwezig
In woord en geest
Voor altijd verbonden
Door onzichtbare banden
Gekoesterd door velen
Gemist nog het meest

Liefde is iets voor het leven
Maar dat leven is soms veel te kort
Afscheid nemen is heel moeilijk
Omdat alles anders wordt