Overlijdensgedichtje: ‘Zo vertrouwd’

Ik heb drie schatten
Die ik koester en behoed
De eerste is de liefde
De tweede tevredenheid
De derde bescheidenheid

Als je deze wereld achter laat
weten wij niet welke weg je gaat
Is dat naar het wijde zwerk in 't heelal
ach... wie weet wat 't worden zal
Misschien is er wel een hemels wegenplan
maar wat weten wij aardse mensen daar nu
van
Maar onze Schepper in het Paradijs
vangt je zeker op na deze lange reis
Ook wij komen eens zo ver
maar waar gaan we heen, naar welke ster?
Dat blijft het eeuwig raadsel van ons bestaan
tot 't ook voor ons tijd is om te gaan

Een lieve moeder, zorgzaam en ook sterk
Stond altijd klaar, verzette bergen werk
Wat blijft is de herinnering
Vol warmte, dankbaarheid, waardering

Een geest zo sterk als een beer
Een lichaam uiteindelijk toch te teer
Een wijsheid niet te evenaren
Een wilskracht haast niet te bedaren
Een vechtlust bijna niet te temmen
Alleen iets bovenmenselijks kon dit leven
remmen

— Hermien Lok