Overlijdensgedichtje: ‘Jarenlange strijd’

Wij moeten eens scheiden
hoelang ook vereend
hoe trouw onze liefde
hoe innig gemeend
hoe vast ook gestrengeld
de band die ons bindt
wij moeten eens scheiden
van familie en vrind

Volledig moe gestreden
In deze ongelijke strijd
Jij zou de moed zelf nooit hebben opgegeven
Maar helaas was het jouw tijd

Want wij houden zo van jou
Afscheid nemen wij niet
En het einde blijft nu open
Zoals jij het achterliet

Er zit een rups al op een blaadje
Goeiemorgen kleine vent
Ga jij nu maar lekker slapen
Totdat jij een vlinder bent

Er zit een cocon al op een blaadje
Goeiedag wie woont hier nou
't Is een rups die zal ontwaken
Als een vlinder hemelsblauw

Er zit een vlinder op een blaadje
Goeieavond prachtig dier
Vlieg maar ver weg naar de wolken
En dan blijven wij wel hier

En als de maan is opgekomen
Slapen alle kindertjes
En ze worden in hun dromen
Hele mooie vlindertjes