Overlijdensgedichtje: ‘Jarenlange strijd’

Lieve Miquel

Je was al in ons hart
En in onze dromen
We hadden zoveel plannen
Voor als jij zou komen
Maar toch werd je ons ontnomen
Maar in ons hart blijf je altijd wonen

De laatste reis

Een stormwind ruist in zijn oren
wanneer hij gepord wordt voor de laatste reis
een donkere nacht als nooit tevoren
omfloerst z'n schip in mistig grijs

Hij ordent koers en snelheid
maar antwoorden doet er geen
de laatste reis naar de eeuwigheid
die maakt de mens alleen

Hij vindt de weg naar buiten
en op zoek naar de uiterton
ziet hij door de beslagen ruiten
het dovend vuur van de levensbron

Hij weet dat hij goed op koers ligt
en geeft nog éénmaal volle kracht
hij houdt het oog op het stervend licht
het dooft, hij heeft de reis volbracht

Pijn is jou niet meer horen praten
Pijn is jou nooit meer horen lachen
Jou missen is onze grootste pijn
Jou vergeten kunnen wij niet
Wij leven dan ook met stil verdriet

Afscheid nemen
is met zachte vingers
wat voorbij is
dichtdoen en verpakken
in de goede gedachten
ter herinnering;
is verwijlen bij een brok leven
en stilstaan op de pieken
van pijn en vreugde

Afscheid nemen
is met dankbare handen
weemoedig meedragen
al wat waard is
niet te vergeten;
is moeizaam de draden losmaken
loskomen en achterlaten
en niet kunnen vergeten

— ingezonden door San Nevelsteen