Oneindig stil verdriet
jou vergeten kan ik niet
het leed, onnoemelijk zwaar
dag lieverd, we zien elkaar
Overlijdensgedichten – pagina 8
Zo vertrouwd
van wie je gewoon houdt
daarom doet het zo zeer
dat vertrouwde is er niet meer
Niet te begrijpen waarom
zoveel liefde nog te geven
zoveel vragen, waarom
zo abrupt uit mijn leven
mijn lieve schat, ik hou van jou
met heel mijn gebroken hart
Je hart was gul en breed en diep
bood ruimte aan zo velen
een ruimte die vaak overliep
van warmte om te delen
Memories keep the one you loved
close to you in spirit and thought
and always in your heart
today and forever
Ik heb een vrouw gekend
O, wat was zij sterk
Altijd was zij bezig
Altijd aan het werk
Ze was bijna 5 jaar alleen
Maar zette kranig door
En wat er ook gebeurde
Haar familie ging voor
Ik heb een vrouw gekend
Die vol vuur en liefde zat
En ondanks al haar zorgen
Haar mensen nooit vergat
Haar familie was haar leven
En al stond zij dan alleen
Of was het soms heel moeilijk
Zij sloeg er zich doorheen
Ik heb een vrouw gekend
Die klaar stond voor een ander
Die ook zo dikwijls zei:
Wees goed toch voor elkander
Van haar kleinkinderen
Genoot zij met volle teugen
Haar liefde en zorgzaamheid
Zal ons altijd blijven heugen
Ik heb een vrouw gekend
Die ik nooit meer zal vergeten
Hoe dat dan toch wel kan?
't Was moeder, moet je weten
De nacht kan niet zo donker zijn
Of er is ergens een kleine ster te vinden
De woestijn kan niet zo troosteloos zijn
Of er is toch ergens een oase
Je kunt niet leven zonder troost!
Troost
Je kunt niet leven zonder troost!
Troost bestaat niet in een vloed van woorden
Troost is als een milde zalf op een diepe wond
Troost is als een onverwachte oase in een
grote woestijn
die je weer doet geloven in het leven
Troost is als een zachte hand op je hoofd die je
tot rust brengt
Troost is als een zacht gelaat vlakbij van
iemand die je tranen begrijpt, die luistert naar
je gemarteld hart
Die bij je blijft in je angsten, je vertwijfeling
en die je een paar sterren laat zien
Als je in een heel lang leven
liefde en warmte hebt gegeven
Als je in tijden van verdriet
toch nog naar de zonzij ziet
Als je een goed voorbeeld geeft
heb je niet voor niets geleefd
Maar vroeg of laat
verschijnt het land
dat elk verstand
te boven gaat
Waar ik, volmaakt,
opnieuw ontmoet
wie ik voorgoed
was kwijtgeraakt
— Jean Paul Rawie
Volledig moe gestreden
In deze ongelijke strijd
Jij zou de moed zelf nooit hebben opgegeven
Maar helaas was het jouw tijd
Jarenlange strijd
Veel tranen gestort
Eindelijk rust
Zo is het levenslot
En leven is eeuwig
En liefde is onsterfelijk
En de dood is alleen maar een horizon
En de horizon is niets anders
Dan de grens van ons blikveld
Sta niet bij mijn graf en huil
daar slaap ik niet, hou me niet schuil
ik ben te horen in de wind
ik ben de glimlach van een kind
ik ben het zonlicht door het glas
ik ben de regen op het gras
wanneer het donker is, en nacht
ben ik de stilte, en de kracht
ik ben een vogel in zijn vlucht
ik ben de ster aan de ochtendlucht
sta niet bij mijn graf en ween...
daar ben ik niet... ik ging niet heen
Voor altijd herinnerd
In liefde en vriendschap
Voor altijd aanwezig
In woord en geest
Voor altijd verbonden
Door onzichtbare banden
Gekoesterd door velen
Gemist nog het meest