Overlijdensgedicht: โSta niet bij mijn graf en huilโ
Sta niet bij mijn graf en huil
daar slaap ik niet, hou me niet schuil
ik ben te horen in de wind
ik ben de glimlach van een kind
ik ben het zonlicht door het glas
ik ben de regen op het gras
wanneer het donker is, en nacht
ben ik de stilte, en de kracht
ik ben een vogel in zijn vlucht
ik ben de ster aan de ochtendlucht
sta niet bij mijn graf en ween...
daar ben ik niet... ik ging niet heen
Meer overlijdensgedichten
Beetje bij beetje
Beetje bij beetje moesten we je verlaten
we konden niet zo goed meer met je praten
Die blik, die stilte deed vaak zeer
de moeder en oma van vroeger was je niet
meer
Maar nu je voorgoed bent heengegaan
zeggen wij "Dank je" voor al wat je hebt
gedaan
Leef
Leef
Met wie je hier op aarde zwerft
En als je onderweg vriendschap verwerft
Dan blijf je leven
Zelfs als je sterft
In gedachten was je altijd bij ons
In gedachten was je altijd bij ons
De laatste maanden waren we heel dicht
bij elkaar
Laat dat de waarde in ons leven bepalen
En de kracht geven om verder te gaan
Uit het diepste van mijn hart
Uit het diepste van mijn hart
Er werd mij iets moois gestolen
ik ben iets kostbaars kwijt
een kind
In mij gedragen
van niets tot iets
is nu tot stof herleid
Gekoesterd heb ik hem
ik heb hem zien opgroeien
volwassen zien worden
met vallen en opstaan
tot hij brutaal van de weg werd gemaaid
op die verdomde vrijdag
aan de arcadenlaan
Gehoopt heb ik nog
geroepen, gekrijst en gebeden
acht maanden lang
Op mijn vijftigste heb ik hem
naar zijn laatste rustplaats gereden
De leegte die hij achterlaat
is groter dan de zee
die ik kan vullen met mijn tranen
Er rest mij nog een steen
met zijn naam
een bloem om te begieten
een lange weg te gaan
— ter nagedachtenis aan Tom
Staat het er niet tussen?
Laat er een schrijven die precies past. Dit heb je al gekozen:
- Overlijden
- Gedicht