Overlijdensgedicht: ‘Al gaande wetend’

Waarom zij...
die zoveel te geven had
Waarom zij...
die nooit door het leven werd afgemat
Waarom zij...
die nog zoveel beloofde
Waarom zij...
die te veel levenskracht bezat
en er zelf in geloofde
Wat kan een mens zich toch vergissen
Lieve schat...
we zullen je blijven missen

Je hoeft niet te huilen
ik ben er nog
ik ben enkel aan de andere kant van het water
ik wil niet dat je huilt om mij
denk aan mij en ik ben er voor je

ik ben er nog
denk niet aan de droeve dagen
maar aan de dingen waar we samen om lachten
de dingen waar we plezier aan beleefden

ik ben er nog
luister naar het geluid van het water
kijk naar de bewegingen van het water
en denk aan mij

want ik ben er nog
ik ben enkel aan de andere kant van het water

Daar zijn in 't leven ogenblikken
Zo bitter, dat geen woord ze klaagt
Als eenzaamheden de ziel verschrikken
En niemand die het met ons draagt
Dan zijn al 's levens heerlijkheden
Verwaaid, als kaf uit de open hand
En blijft alleen een reed'loos hopen
Als eenzaam lichtje in donker land

— Leen Rausch

Hebben woorden wel waarde
voor wie verstomd is en verdoofd?
Doet medeleven er nog toe
voor wie een leven heeft verloren?
Maar heus....
ik voel de stilte in je hart
de woede in je hoofd
en kan je tranen horen
Veel sterkte!