Overlijdensgedicht: ‘Vergeet haar niet’

Moeder is er niet meer
haar plaats in huis is leeg
Zij geeft ons niet meer de hand
de dood verstoorde de mooiste band

Sta niet bij mijn graf en huil
daar slaap ik niet, hou me niet schuil
ik ben te horen in de wind
ik ben de glimlach van een kind
ik ben het zonlicht door het glas
ik ben de regen op het gras
wanneer het donker is, en nacht
ben ik de stilte, en de kracht
ik ben een vogel in zijn vlucht
ik ben de ster aan de ochtendlucht
sta niet bij mijn graf en ween...
daar ben ik niet... ik ging niet heen

Ik zie je nog zitten met je biertje in je hand
Of 's ochtends in de lift met de krant
Ik mis je voetstappen op de gang
De stilte duurt nu al zo lang
Er zijn nog zo veel vragen die ik je wil stellen
Zo veel dingen die ik je wil vertellen
Waarom moest dit nou gebeuren
Er zijn geen woorden die ons leven weer
kunnen kleuren
Ons gezin was je lust en je leven
Je wilde er alles voor geven
Nog steeds hoop ik dat je weer op zult staan
En dat ons leven weer verder kan gaan
Echt bevatten kunnen we het nog niet
Daarvoor hebben we te veel verdriet
Maar ook al ben je niet meer bij ons, moet je
weten
We willen en zullen je nooit vergeten

Jij mijn kind....
Jij mijn kind
door mij bemind
werd weggebracht
nog voor je het daglicht zag
Jij mijn kind
toen nog zo dichtbij
nu zover weg
maar wie weet waar?
Jij mijn kind
dat nooit zal weten
wat jij voor mij ooit hebt betekend
wat ze je hebben aangedaan
Jij mijn kind
dat ik heb gedragen
zal ik nimmer wederzien
zal ik nimmer kunnen beminnen

— ingezonden door Olivia