Zijn ogen kijken ons niet meer aan
zijn arm zwaait ons niet meer uit
hij is nu van ons heengegaan
ook al zien wij hem niet meer
zijn stem horen wij, steeds weer
voor hem nooit meer zorg en pijn
hij blijft in onze gedachten
hij zal voor altijd bij ons zijn
Overlijdensgedichten – pagina 18
Je moeder blijft je moeder
zo eigen en vertrouwd
je wilt haar niet graag missen
omdat je van haar houdt
Maar eens dan komt de dag
dat je haar moet laten gaan
je verstand zegt dat het goed is
maar in je ogen blinkt een traan
Wie nooit heeft geleden
heeft nimmer geleefd
Wie zich nooit vergiste
heeft nimmer gestreefd
Wie nooit heeft geweend
heeft geen vreugd als hij lacht
Wie nooit heeft getwijfeld
heeft nooit ernstig gedacht
Ongewild en onverwacht
niemand had dit gedacht
's morgen vroeg van huis
's avonds niet meer thuis
Zo heeft elk pad zijn eigen einde
en erg prettig is dat niet
maar als je pad zo slecht wordt
blijf je gewoon niet overeind
Voor hem is het nu rusten
voor ons is het verdriet
maar al heeft hij ons verlaten
hij laat ons nooit alleen
wat wij in hem bezaten
is altijd om ons heen
Wanneer je verdrietig bent
blik dan opnieuw in je hart
en je zult zien dat je weent
om wat je vreugde schonk
Na een strijd, moeizaam gestreden
ging je heen, niet onverwacht
Niemand wist hoeveel jij hebt geleden
onuitputtelijk was je kracht
Maar ook hieraan kwam een einde
het deed je zeer ons te laten staan
Maar hiermee hebben wij vrede
omdat je nu kunt rusten gaan
Als een vogel in de wind
ben je je eigen weg gegaan
Als een vogel op het nest
heb je je gezin beschermd
Als een vogel die zaad morst
zo liet je iedereen meedelen
Als een jonge vogel
zo breekbaar was je
Je was geen vogel in een kooi
zo hield je van het leven
Als een vogel in de wind
ben je van ons weggevlogen
Het pad dat je gaat
Is het pad dat je kiest
De dag dat je aarzelt
Is de dag dat je verliest
Onzichtbare woorden
dwarrelen neer op mijn gedachten
zo zacht als de woorden fluisteren
voel ik dat er zonder licht
geen warmte is
Daar ruist langs de wolken een lieflijke naam
die hemel en aarde verenigt tezaam
Geen naam is zoeter en beter voor 't hart
Hij balsemt de wonden en heelt alle smart
De mensen van voorbij
zij blijven met ons leven
De mensen van voorbij
ze zijn met ons verweven
In liefde, in verhalen
die wij zo graag herhalen
In bloemengeuren, in een lied
dat opklinkt uit verdriet
Je hebt je strijd ten einde toe gestreden
tot God je riep, Hij nam je bij de hand
Hij heeft geluisterd naar je vurige gebeden
je stap voor stap geleid naar het Beloofde Land
En naast de droefheid die we moeten dragen
is er het weten: God heeft je bevrijd
Hij gaf ons niet het antwoord op onze vragen
maar schonk ons uitzicht op Zijn eeuwigheid
In de tunnel van verdriet
waar je licht noch toekomst ziet
waar 't gemis je lichaam raakt
waar je hete tranen laat
tot in je ziel de leegte voelt
daar is het leven onderkoeld
afscheid nemen doet zo'n pijn
en 't zal altijd bij me zijn
blijven tot m'n laatste snik
je liefste verliezen blijft, weet ik
Ze kende vreugde
Ze kende verdriet
Ze kende liefde
Ze kende ziekte
Ze kende vrede
Ze kende pijn
In alles was ze dapper en oprecht
Zoals ze heeft geleefd is ze ingeslapen