Overlijdensgedichtje: ‘Het is ons maar geleend’

Maar vroeg of laat
verschijnt het land
dat elk verstand
te boven gaat

Waar ik, volmaakt,
opnieuw ontmoet
wie ik voorgoed
was kwijtgeraakt

— Jean Paul Rawie

Er gaat geen dag voorbij
dat ik niet denk aan jou
gescheiden van mijn lief
van degene van wie ik hou

's nachts lig ik alleen
en probeer ik te dromen
van die hele fijne dag
dat we weer bij elkaar komen

Ik tel af
want eens komt de dag
dat ik je weer
in mijn armen sluiten mag

Op jouw rustplaats in de regen
houd ik mijn tranen niet meer tegen
De pijn kan ik niet meer aan
de kracht is op, ik laat me gaan
Ik sta te huilen aan jouw graf
de mooie jaren die je gaf
kunnen mij de troost niet geven
nodig, om zonder jou verder te leven
Voor jouw broer en zussen moet ik sterk zijn
in mijn strijd tegen de pijn....

Het verdriet om...... zal er altijd zijn
Toch breng jij weer zonneschijn