Overlijdensgedichtje: ‘Al maanden staat het huis verlaten’

De angst voor de dood is
als angst voor het leven
Wat nieuw is lijkt te groot
om het oude op te geven

Als je in je levensstrijd
warmte om je hebt verspreid
Als je iemand die daar treurt
hebt getroost en opgebeurd
Als je hielp waar je dat kon
aan wat licht en aan wat zon
Als je een goed voorbeeld geeft
heb je niet voor niets geleefd

Tot ziens

Al weet ik dat je veilig bent
geborgen bij de Heer
de lege plaats blijft onvervuld
ik zie je hier nooit meer

Al weet ik dat je veilig bent
verlost van alle pijn
ik kan mijn vragen niet meer kwijt
kan nooit meer bij je zijn

Al weet ik dat je veilig bent
ik zoek en vind je niet
ik vraag het aan een lege lucht
of je mij hoort en ziet

Al weet ik dat je veilig bent
mijn hart wil er niet aan
dat je, die ik niet missen kan
voorgoed bent heengegaan

Al weet ik dat je veilig bent
ik zie je hier nooit meer
maar als het donkert, zeg ik zacht
tot ziens, bij God de Heer!

Mijn gedachten zijn nergens en mijn dromen
heel ver
alweer is er in mijn leven daarboven een ster
Nu was het geen kindje gekomen uit mijn
schoot
maar die van mijn dochter, maar ik houd me
groot
Weer hoor ik de woorden, ze zijn toch nog jong
Ik zou willen schreeuwen, terwijl ik veel liever
zong
Een liedje voor jou, mijn lieve engeltjes kind
want ook voor je geboorte werd je al echt
bemind
Ik hou van je kindje, als was je nog klein
helaas ook heb jij niet bij ons mogen zijn
Maar zet ik eens bloemen voor mijn engeltjes
neer
weet kleine lieverd, ze zijn ook voor jou elke
keer

— Mieke Valenteijn