👶Geboortegedichten – pagina 127

Lyts trappeljend libben
In prachtich minskje fonkenij
Ademloas, nijsgjirrich
Ferwolkomje wy dy

In lyts wûnder
Samar yn ús hannen

Myn mem har liif is wer slonken
En no sitte hja mei my foar de skonken
Dus meitsje jimme mar klear
Want fan my hearre jimme noch folle mear

Wat in stik bûter yn 'e brij
wy hawwe der in jonkje/famke by!
Diel mei ús dit grutte lok
kom gau om in poppeslok.

Út ús
fan ús
en dochs
sa fansels
dysels.

Warleas en tear
kaamst foar 't ljocht
út dyn weagjende
skûlplak wei
Wy binn' sa wiis mei dy

Barre der noch wûnders, wurdt it lok noch fûn?
Do mei dyn teare lytse lûden hast ús it antwurd
jûn.

Bern, libje!
Mar sjoch troch alles hinne
dat teken fan trou: ik lit dy nea allinne

Dyn takomst is no krekt begûn
ek al hast al in stikje ferline.

Berte, it makket warm,
it makket kâld,
it rekket jong,
it rekket âld,
it bliuwt in wûnder
yn ’e wrâld

Lytse holle yn myn hannen
minskebern nei moarn op wei
'k wol dy noedzje
op dy passe elke dei
mar groeie silsto, ús foarby
yn tiid en yn ferstân
bliuw derby fan ien ding wis:
skrean bist yn 'e palm fan Syn hân