Overlijdensgedicht: ‘Wachtend op een wonder’
Wachtend op een wonder
in 'n zomer waarin nog heel veel kon
IJdele hoop
besefte ik louter
waarna de herfst begon
Het stormde in mijn hart
en verdriet vulde al mijn dromen
Steeds opnieuw
de vraag
wanneer zal de winter komen?
Nu heb ik het zo koud
en de lente lijkt voorgoed verleden
Maar, voorbij is ook
jouw pijn
jij hebt genoeg geleden
Meer overlijden & rouw gedichten
Langzaam ben je van ons weggegleden
Langzaam ben je van ons weggegleden
Elke dag een beetje meer
Telkens werd je weer iets ontnomen
Dat deed jou en ons zeer
Het is een gemis, een stille pijn
Dat je nooit meer bij ons zult zijn
Opgewekt en zorgzaam, nooit vragend
Opgewekt en zorgzaam, nooit vragend
nimmer klagend, altijd stil dragend
Moedig ging je door, steeds weer
tot op het laatste moment
het wilde niet meer
Met een lach en altijd vrolijk
Met een lach en altijd vrolijk
liep jij door ons huisje heen
Door jouw onvermoeibare optimisme
bracht jij vreugde bij iedereen
Het is dan ook een hard gelag
nu jij hier niet meer bij ons bent
Jij blijft leven in onze gedachten
zoals wij jou hebben gekend
Al die tijd onzichtbaar
Al die tijd onzichtbaar
diep in mama's schoot
En in een keer was je daar
zo mooi, zo klein... maar dood...
Voor wie jou niet heeft gezien
is het moeilijk te geloven
Slechts zichtbaar voor een enkeling
lief engeltje van boven
— Linda van Leeuwen, ter nagedachtenis aan Robyn